Man Bites Movies

2012-01-31T15:06:00.000-08:00

Follow
me
on
TUMBLR

Jazz Noire

2012-01-29T13:49:00.000-08:00

Great music that reminds you of the dark, brooding atmosphere of composer Angelo Badalamenti's film scores (most notably his collaborations with director David Lynch for Twin Peaks, Blue Velvet, Lost Highway, Mulholland Drive, etc.)

Sensible Sucker - S.O.S. Podcast 02 'Crime Jazz' by Sensible Sucker on Mixcloud

Videodrome

2011-05-27T05:27:00.000-07:00

Videodrome (1983), David Cronenberg
A sleazy cable-TV programmer begins to see his life and the future of media spin out of control in a very unusual fashion when he acquires a new kind of programming for his station.

Panda Magazine: Film top tien

2011-05-18T04:24:00.000-07:00

Speciaal voor het studentenmagazine Panda (een fictief tijdschrift over film, muziek, opkomende talenten en mode), gemaakt door drie studenten journalistiek aan de katholieke hogeschool Lessius Mechelen, heb ik een persoonlijke top tien samengesteld van mijn favoriete films van de afgelopen twee à drie jaar.

10 KICK-ASS (Matthew Vaughn)
Het uitgemolken genre van de superheldenfilm compleet verdraaien, dat is al een hele prestatie. En de Britse regisseur Matthew Vaughn doet dit subliem. Deze stijlvolle, postmoderne hybride van teen angst en Japanse manga is vindingrijk én tegelijk verfrissend. Met tienerrevelatie Chloë Moretz als absolute showstopper.

9 THE AMERICAN (Anton Corbijn)
Een (actie)thriller die er geen is. De wereldbekende rockfotograaf en videoclipregisseur Anton Corbijn herleidt alle elementen tot de essentie en brengt vormelijk een hommage aan de Europese cinema van de jaren ’60 en ’70, met knipogen naar Italiaanse en Japanse klassiekers. Een ingetogen George Clooney speelt een van zijn donkerste rollen ooit. Visueel is deze film zeer sterk. Hoe kan het ook anders met een fotograaf als regisseur.

8 RUNDSKOP (Michaël R. Roskam)
Vergeet Erik Van Looy. In mijn ogen levert rastalent Michaël R. Roskam de beste Vlaamse film van de laatste jaren af. Een intense, ontroerende en zwierig in beeld gebrachte plattelandsnoir met een ijzingwekkende vertolking van Matthias Schoenaerts waaraan flink wat, euh, vlees zit. Zelden wist een Vlaamse film je op zo’n filmische manier onder te dompelen in een specifieke plaats en milieu (namelijk dat van de Limburgse hormonenmaffia).

7 THE HOUSEMAID (Sang-soo Im)
Deze vrije remake van een -eveneens- Koreaanse film uit 1960, is een meesterlijk meeslepende thriller die uitblinkt op alle vlakken: zwierige cinematografie, ingenieus scenario en sterke acteerprestaties. Eén ding is zeker: in Korea wordt dezer dagen de interessantste cinema gemaakt (denk maar aan regisseurs als Kim Ki-Duk en Park-Chan Wook, en films als The Chaser en Oldboy).

6 ENTER THE VOID (Gaspar Noë)
Dit is wellicht de meest aanstootgevende van de lijst. 'Void' verkent de cyclus van leven en dood als een overweldigend intense aaneenschakeling van grafische seksscènes, traumatische ongelukken, abortussen en (weder)geboortes. Dat zou al voldoende moeten zijn om de meeste kijkers te doen gruwen. Maar wat van ‘Enter the Void’ zo’n revolutionaire kijkervaring maakt is de cinematografische benadering, verteld vanuit het point-of-view-standpunt van een jonge drugsverslaafde, terwijl de excessen van het nachtleven van Tokyo op een zintuiglijke manier worden vastgelegd. Een drie uur durende psychedelische en kleurrijke hallucinogeentrip.

5 THE SOCIAL NETWORK (David Fincher)
Deze Oscarwinnaar kan uiteraard niet mankeren aan mijn top tien. Fincher, de regisseur van 'Se7en' en 'Fight Club' weet zéér intrigerende cinema te puren uit de ontstaansgeschiedenis en succes van de sociale netwerksite Facebook. Het is knap hoe Fincher en West-Wing bedenker Aaron Sorkin van een schijnbaar ‘saai’ onderwerp een dijk van een film hebben kunnen maken waarin de tijdsgeest van de internetgeneratie wordt getypeerd en kraakhelder in beeld gebracht. Zowel de acteerprestaties, de visuele hoogstandjes als messcherpe dialogen zijn van een torenhoog niveau.

4 A SINGLE MAN (Tom Ford)
De beroemde modeontwerper en Gucci-goeroe Tom Ford debuteert sterk met dit sensuele sixtiesportret gesitueerd in een zonovergoten L.A. over een homoseksuele professor die net zijn geliefde heeft verloren en ‘salut’ zegt aan het leven. Dankzij het oogverblindend retro-design en dromerige locaties is dit visueel één van de meest boeiende en stijlvolle films die ik de jongste jaren gezien heb.

3 THE GHOST WRITER (Roman Polanski)
Een voormalig Brits premier komt onder vuur te liggen wanneer een ghostwriter de opdracht krijgt om diens memoires neer te pennen. Een superieure suspensethriller waarin paranoia-meester Roman Polanski zijn demonisch vakmanschap nog eens ten volle etaleert. Eén van die zeldzame thrillers die gewoonweg schreeuwt om het etiket van ‘instant klassieker’!

2 A SERIOUS MAN (Joel en Ethan Coen)
De broers Coen (als regisseursduo buiten categorie) keren terug naar het suburbia en de late sixties van hun jeugd voor deze gitzwarte komedie vol Joodse neuroses en complexen. De acteurs, het scenario en de regie zijn fenomenaal, maar ook de adembenemende beginscène moet je zien om te geloven. Deze film is zo mogelijk nóg beter dan ‘No Country for Old Men’, die algemeen beschouwd wordt als het meesterwerk van de Coens.

1 BLACK SWAN (Darren Aronofsky)
Regisseur Aronofsky (‘Requiem for a Dream’) verstevigt zijn reputatie in deze Oscarwaardige huivertrip en speelt leentje buur bij de vroegere genrefilms van Polanski, Cronenberg en Argento. Voor mij is de energieke, flamboyante en duistere mengeling van psychologisch horrorsprookje en overrompelend sterrenvehikel zonder twijfel dé filmuitstap van het afgelopen jaar. Met Natalie Portman in de hoofdrol die haar op het lijf geschreven is, en de lesbische stoeipartij met Mila Kunis als sensationeel extraatje.

Eervolle vermelding: THE CHASER (Hong-jin Na)

Een betere debuutfilm dan die van Hong-jin Na zal je wellicht nergens aantreffen. Dit is een actiethriller van de zuiverste soort. Een helse achtervolgingsfilm zoals die alleen in Korea kan worden gemaakt: razend spannend, ontroerend, hilarisch, poëtisch en tjokvol plotse vlagen van brutale gewelderupties. Naar verluidt zou Hollywood al interesse hebben getoond in een remake, met Leo DiCaprio in de hoofdrol.

'Zabriskie Point' (1970) - Michelangelo Antonioni

2011-05-10T07:08:00.000-07:00

IMDb.com: "An epic portrait of late Sixties America, as seen through the portrayal of two of its children: anthropology student Daria (who's helping a property developer build a village in the Los Angeles desert) and dropout Mark (who's wanted by the authorities for allegedly killing a policeman during a student riot)..."

Caroline Strubbe: Lost Persons Area

2011-05-03T11:40:00.000-07:00

“Cinema is een spel met klanken en lichamen”
Caroline Strubbe, de vrouwelijke helft van de Truiense garde, leverde met haar eerste langspeelfilm een prachtig kleinood af. 'Lost Persons Area' is een beklijvend psychologisch drama over eenzaamheid en vervreemding, dat vorig jaar succes oogstte op het Filmfestival van Cannes. De film werd in de Franse badplaats onderscheiden met de 'SCAD-prijs' voor Beste Scenario.

Lisbeth Gruwez en Sam Louwyck in 'Lost Persons Area' (copyright Kris Dewitte)

Tevreden met die erkenning?
Strubbe: "Jazeker. Verbaasd ook, omdat het geen film is die drijft op plotwendingen, maar heel organisch gegroeid is. Gelukkig was hij geselecteerd in de Semaine de la Critique, een sectie waarbij de filmkeuze wordt samengesteld door critici en journalisten die veeleer uitgaan van sfeer en ritme."

Vijf jaar lang schreef je aan het project. En toch heb je het scenario twee weken voor de opnames helemaal omgegooid.
Strubbe: “Oorspronkelijk had ik genoeg materiaal om drie langspeelfilms te vullen, maar plots kwam ik erachter dat ik dat niet wilde. Ik wilde namelijk tijdens het draaien een stijl vinden die je niet kan uittekenen op papier. Met de acteurs heb ik een jaar samengewerkt aan een aantal technieken om onbevangen te zijn, te durven improviseren. De acteurs mochten de dialogen zelfs veranderen, als ze voelden dat er iets niet goed zat. Om dat te kunnen, moet je heel stevig in je schoenen staan. Maar cinema is voor mij vooral een spel met klanken en lichamen.”

“David Lynch maakt onderscheid tussen twee regisseurs: zij die vertellen wat ze weten, en zij die films maken om het leven te begrijpen. Ik behoor tot de tweede soort.”

Je werkt voortdurend met abstracte emoties, níet met gebeurtenissen. Klinkt niet zo evident. Strubbe: "Dat is het ook niet. Ik roep bijvoorbeeld nooit 'cut' in een scène. Ik wist dus niet op voorhand hoe lang een scène zou duren, de cameraman ook niet. Om langdradigheid te voorkomen liet ik dan delen wegvallen tijdens de opnames, en laste ik flashbacks en –forwards in om het verhaal tóch kwijt te kunnen. Zo heb ik ooit ’s nachts verhaallijnen zitten bedenken, en ‘s ochtends scènes uitgevonden. Die ongecontroleerde, organische manier van werken geeft de mogelijkheid om dingen los te laten, zodat er een bepaalde authenticiteit ontstaat."

Waarom kies je er niet gewoon voor om een lineair verhaal te vertellen?
Scenario's verfilmen is een heel andere etappe dan het filmen zelf. Met mijn twee kortfilms - die redelijk veel succes hadden - deed ik het omgekeerde; ik maakte elk shot zoals het op papier stond. Maar dan laat je soms betere mogelijkheden liggen, omdat je zo gefocust bent. David Lynch maakt in zijn boek To Catch The Big Fish onderscheid tussen twee soorten regisseurs; zij die vertellen wat ze weten over het leven, en zij die films maken om het leven te begrijpen. Ik reken mij tot die tweede categorie. ‘Als je de grote vis wilt vangen, moet je de tijd nemen om dingen te laten ontstaan,’ zegt Lynch. En zo kom je al snel terecht in de wereld van het onderbewuste terecht. Ik ben heel erg door die uitspraak geïnspireerd. “

Caroline Strubbe op de set van 'Lost Persons Area'. Copyright Kris Dewitte.

Tussen de opnames van de langspeelfilm door heb je ook een tragikomedie geschreven? Strubbe: “Ik had even genoeg van existentiële en psychologische drama's, en wilde iets luchtigs maken. Dus heb ik op vier maanden tijd een scenario geschreven met een klassieke verhaalstructuur: begin, midden, einde. Het verhaal speelt zich af in één weekend, en je krijgt een antwoord op álle vragen. In Lost Persons Area is het einde multi-interpretabel.”

Je hebt voldoende materiaal om een trilogie mee te vormen. Dus er komt zeker nog een vervolg, of twee? Strubbe: “In juli pik ik de draad weer op waar de eerste film eindigde. Het is de bedoeling dat het verhaal op zichzelf komt te staan, los van deel één. En nu ik er geld voor heb gekregen, wil ik het project waar ik vijf jaar lang mee in mijn hoofd heb gezeten tóch verfilmd krijgen.”

(interview gedeeltelijk verschenen in PRIME Magazine – mei 2011)

Grote sc-fi op Offscreen Filmfestival

2011-02-16T03:39:00.000-08:00

Van ‘Alien’ tot ‘2001: A Space Oddyssey’. Nog tot 27 februari op Offscreen Filmfestival, de grootste ruimteklassiekers uit de filmgeschiedenis. Een vooruitblik.

In space, no one can hear you scream. En dat zal u geweten hebben. Het Offscreen Filmfestival pakt dit jaar namelijk uit met een magistraal aanbod aan films uit ‘outer space’. Vorig weekend passeerden de Russische socialistische utopie ‘Aelita’ en de knotsgekke satire ‘Kin Dza Dza’ de revue, aangevuld met enkele foute ruimtevehikels zoals ‘Starcrash’ (met het onvolprezen multitalent David Hasselhof in een hoofdrol). Ook ‘Solaris’, het meesterwerk van Andrei Tarkovski uit 1972 kreeg een projectie op groot scherm, net als David Lynch’s ruimte-excursie ‘Dune’.

Naast de talloze verloren parels, lowbudget-kitch en obscure cultklassiekers mogen natuurlijk ook de grootste kosmosklassiekers niet ontbreken. Op 18 februari is het de beurt aan 'Alien', het baanbrekende sciencefiction-meesterwerk van ‘Blade Runner’-regisseur Ridley Scott. Deze atmosferische ‘slasher in outer space’ vol sublieme schrikmomenten, innovatieve decors en dito special effects beïnvloedde tal van latere sciencefictionfilms en videogames in het survival horror-genre. Een absolute must voor liefhebbers van grootse cinema.
Vertoning 'Alien: The Director's Cut': 17 februari om 21u, Cinematek.

Nog een Amerikaanse sci-fi-aanrader: ‘Dark Star’, de film die in 1970 begon als een studentenproject van de nu legendarische John Carpenter (‘Halloween’, ‘Escape From New York’, ‘The Thing) en Dan O’ Bannon (later de scenarist van o.a. ‘Alien’, ‘Lifeforce en ‘Total Recall’) en geleidelijk uitgroeide tot een volwaardige langspeelfilm met een heuse cultreputatie. Vertoning 'Dark Star':18 februari om 24u, Cinema Nova.

Geen ‘outer space’ zónder onmiddellijk aan het ultieme ‘2001: A Space Odyssey’ te denken. Een mijlpaal die de publieke perceptie van het ruimtereizen voorgoed veranderde en ook de grenzen van de moderne cinema verlegde. Het maniakale magnum epos van Stanley Kubrick over de exploratie tussen mens, machine en de kosmos zit barstensvol psychedelische beelden en majestueuze walsen. Op donderdag 24 februari kan je hem in al zijn futuristische retroglorie gaan bewonderen in Cinematek.
Vertoning '2001: A Space Odyssey': 24 februari om 19u, Cinematek.

Meer info over Offscreen 2011: www.offscreen.be

Psychopatische autoband opent vierde Offscreen Filmfest

2011-02-10T02:37:00.000-08:00

Een killer tire baant zich een weg door de Amerikaanse woestijn in ‘Rubber’ van Mr. Oizo, de ideale openingsfilm voor het vierde Offscreen Filmfestival.

"The film you are about to see is an homage to 'no reason'."

Met dat manifesto opent ‘Rubber’ - de tweede langspeelfilm van elektroproducent, regisseur, monteur en componist Quentin Dupieux, misschien wel beter bekend onder de artiestennaam ‘Mr. Oizo’. Tegelijk werd met deze goedkope horrorhomage aan de western ook het startschot gegeven van het vierde Offscreen Filmfestival in Brussel, een rendez-vous voor liefhebbers van bizarre, vreemde, uitdagende en subversieve offbeatcinema.

Metafysisch
De protagonist in ‘Rubber’ is een psychopatische autoband (jaja!) die zijn telekinetische gaven aanwendt om dood en vernieling te zaaien – lees: alles op te blazen wat in zijn weg komt. Dat gaat van het exploderen van een zwarte raaf tot het doen ontploffen van mensenhoofden. Plaats van delict: de Amerikaanse woestijn.

Hoewel de rubberen band met bijna tachtig procent van de schermtijd gaat, euh, rollen, maken we ook kennis met een stel Amerikanen die getuige zijn van het moorden en op gezette tijden commentaar leveren bij de slachtingen. Met deze metafysische verhaallijn sloopt Dupieux met schijnbaar komisch genoegen de muur tussen de film en zijn toeschouwers, en duwt hij je als kijker na elke onwaarschijnlijke plotwending met de neus op de feiten: dat je naar een volslagen betekenisloze film aan het kijken bent. Toegegeven, het deed ons bij momenten een beetje aan Quentin Tarantino denken, zelfs aan Michael Haneke.

'Tongue in cheeck'
Maar om ‘Rubber’ in dezelfde categorie te plaatsen als die van de grootmeesters, zou iets te veel gevraagd zijn. Het simplistische verhaaltje – je hoeft er maar op te komen – blijft compleet van de pot gerukt en ‘Rubber’ maakt door zijn iets té experimentele aanpak ook nooit echt aanspraak op het etiket meesterwerk.

Gelukkig is Dupieux wijs genoeg om de film zelf ook niet serieus te nemen. De ‘tongue in cheeck’-momenten volgen elkaar in een ijltempo op (de film duurt maar 82 minuten). En of het nu gaat om de surrealistische mise-en-scène (het openingstafereel van een rij stoelen in het midden van de woestijn), de westernachtige flow (met knipogen naar Leone) of de haast poëtische dolly shots waarmee een uit zichzelf rollende 'killer tire' chaos zaait in het Amerikaanse woestijnlandschap, Quentin Dupieux weet ook echt wel hoe hij de dingen in beeld moet brengen.

Ondanks het bijzonder krappe budget (zo'n 500.000 dollar als we Imdb mogen geloven) weet Dupieux de kwaliteit, de fun factor en vooral het what the fuck-gehalte steeds hoog te houden. 'Rubber' of 'Rubbish', wij konden ons geen gepastere openingsfilm voor het Offscreen Filmfestival indenken.

Jean-Luc Godard (80): meester van de creditsequentie

2011-01-17T05:19:00.000-08:00

Naar aanleiding van de tachtigste verjaardag van Jean-Luc Godard maakte ik als grote liefhebber van de Frans-Zweedse 'nouvelle vague'-pionier een overzicht van zijn meest memorabele creditsequenties. Want naast de uitvinder van een radicale, postmoderne filmbeweging (de Franse 'New Wave') die resoluut brak met de heersende conventies, regels en bemoeizieke studio's die de Amerikaanse cinema destijds typeerden, flirtte hij ook grafisch als geen ander met het filmmedium. Getuige deze originele openingsgenerieken die onderstrepen wat voor een vernieuwer Godard wel was.

UNE FEMME EST UNE FEMME (1961)
Officieel de tweede film van Godard die het grote publiek te zien kreeg na ‘A Bout de Souffle’. Het is tegelijk zijn eerste kleurenfilm. Godard’s muze Anna Karina, met wie hij in 1962 in het huwelijksbootje stapte, speelt de hoofdrol.

LE MÉPRIS (1963)
Gebaseerd op het boek 'Il Disprezzo' van Alberto Moravia. Enerzijds een internationale megaproductie (met in de hoofdrol Brigitte Bardot), anderzijds een levendige discussie over cinema. De muziek in deze sequentie is van de hand van componist Georges Delerue. Achter de camera zit Raoul Coutard, Godards vaste cameraman in de jaren zestig.

BANDE Á PART (1964)
Een neo-noir misdaadfilm met in de hoofdrol (alweer) actrice Anna Karina. Quentin Tarantino’s eigen productiehuis ‘Band Apart’ is een hommage aan deze Godardfilm. Het tweede album van de Franse cover- (en tribute)groep Nouvelle Vague draagt dezelfde titel.

ALPHAVILLE: UNE ÉTRANGE AVENTURE DE LEMMY CAUTION (1965)
Deze film heeft nog het meeste weg van een genrefilm. Zij het evenzeer een film noir- detectivefilm als een science-fictionfilm die ons een blik gunt op Godard’s visie over de toekomst. De vrouwelijke hoofdrol werd opnieuw ingevuld door Anna Karina.

PIERROT LE FOU (1965)
Een sleutelfilm in de indrukwekkende filmcarrière van Godard’s ‘counter-cinema’. Een mix van roadmovie en sociaal-politieke satire. Tevens ook een ‘studie van seksuele obsessie en verraad’, alsook de film die de scheiding met Anna Karina op gang trok.

MADE IN USA (1966)
Grotendeels geïnspireerd door ‘The Big Sleep’ van Howard Hawkes de roman ‘The Jugger’ van Richard Stark. Het laatste samenwerkingsverband in een langspeelfilm tussen Godard en hoofdrolspeelster Anna Karina, die hier de rol van vrouwelijke hard boiled detective op zich neemt.

De beste films volgens Sight & Sound

2010-11-23T05:43:00.000-08:00

Met de stem van regisseurs en internationale filmcritici stelt het Britse filmmaandblad Sight & Sound elke tien jaar een prestigieuze filmpoll samen.

Sight & Sound (een onderdeel van het British Film Institute) weet al ruim een halve eeuw lang hoe ze aandacht moet schenken aan zowel kleine arthouse- als grote mainstreamfilms door middel van reviews, diepte-interviews, tal van retrospectieven en geïnformeerde nieuwsberichten. Hiermee heeft het blad trouwens een reputatie opgebouwd waar de meeste van diens collega-filmjournalisten hun pet voor zouden afnemen.

Zowat elke tien jaar doet dit maandblad ook een beroep op regisseurs en internationaal gerenommeerde filmcritici om hun stem uit te brengen voor de Top Ten poll. En ze doen dat zo goed dat deskundigen en aficionados op gebied van film deze lijst opvatten als de meest relevante en doordachte ‘greatest film’ poll die er te vinden is. Om het even met de woorden van wereldrecensent Roger Ebert te zeggen: ‘De enige filmpoll binnen het ontelbare aantal filmpolls die serieuze filmfans serieus nemen.’

De allereerste poll onder critici dateert van 1952 (met ‘Bicycle Thieves’ als grote overwinnaar). In de vijf volgende polls (die van 1962 tot 2002) werd het revolutionaire ‘Citizen Kane’ steevast tot nummer een gedoopt. Zowel ‘Battleship Potemkin’ als ‘Le Règle Du Jeu’ wisten een plaats te verwerven in elke poll van de afgelopen zes decennia. Naast de ‘greatest films of all time’ serveert Sight & Sound ook nog de beste films van de noughties en de 2000’s.

Wie de resultaten vergelijkt merkt dat Sight & Sound hiermee toch een groot stuk filmgeschiedenis in kaart brengt, terwijl de betwistbare IMDB Top 250 zich lijkt te beperken tot de meer populaire films die dan nog eens voor meer dan de helft uit titels bestaat die uit de recente, lees: twintig jaar, filmgeschiedenis komen ( ‘The Dark Knight’ en ‘Inception’ staan met een sprong van ongeveer zeventig punten voor op ‘2001: A Space Odyssey’).

Een tienjaarlijkse stemming betekent dat het over twee jaar (in het 'gedoemde' 2012) alweer tijd is voor een update. Moest de wereld dan toch vergaan, en ons collectief geheugen tot as verpulverd worden, zal deze top tien ongetwijfeld ergens in een intergalactische uithoek blijven bestaan.

Anton Corbijn: 'The American'

2010-11-09T05:59:00.000-08:00

'Eerlijk: Ik ben nooit een cinefiel geweest'
Rockfotograaf Anton Corbijn (55) blijft in controle. Drie jaar na zijn zwart-witte debuutbiopic over Ian Curtis gaat hij samen met George Clooney de thrillertoer op in 'The American'. De Nederlandse huisfotograaf van U2 en Depeche Mode over de loner in zijn personages én zichzelf. 'Vroeger kwam ik amper onder de mensen.'

Superster George Clooney in zijn donkerste rol ooit

Het scheelde geen haar of 'The American' was een verloren zaak. L'Aquila, de hoofdstad van de Abruzzen waar de film oorspronkelijk gedraaid zou worden, werd op 6 april 2009 grotendeels verwoest door een hevige aardbeving. Anton Corbijn vernam het nieuws net nadat hij met George Clooney gedineerd had om te overleggen over diens rol in de film. Al een geluk dat ze terechtkonden in het nabijgelegen Sulmona en Casta Del Monte, of Clooney had nooit Mr. Butterfly vertolkt, een Zweedse huurmoordenaar die na een uit de hand gelopen Zweedse klus in een Italiaans bergdopje verzeilt.

In zijn tweede langspeler gooit de rockfotograaf het dus over een heel andere boeg dan in zijn alom bejubelde Ian Curtisbiopic uit 2007. Met de British Independent Award voor de beste debuterende regisseur op zak liet hij zich door Martin Booths roman 'A Very Private Gentleman' inspireren tot een stijlvolle thriller in kleur. De pikzwarte rouwdichten hebben plaatsgemaakt voor een weinig achtergrondmuziek en de getormenteerde Britse protagonist werd vervangen door een Amerikaanse superster. En bij de trailer denk je al helemaal: dit wordt een commerciële actiethriller.

Of zie jij het misschien anders?
Anton Corbijn: Het is géén actiefilm. Het is een existentialistische suspensethriller binnen het framework van een western. Oké, Clooney speelt mee, maar hij is het meest commerciële onderdeel. (Lacht)

Vanwaar de keuze voor een fictiefilm?
Corbijn: Wel, ik kreeg een script in handen dat me nieuwsgierig maakte naar de roman waarop het gebaseerd was: 'A Very Private Gentleman'. Toen ik die had gelezen, dacht ik: 'Dat kan nóg interessanter.' De essentie van het verhaal, namelijk de vraag of je je leven fundamenteel kunt veranderen en het idee dat je verantwoordelijk bent voor je eigen daden, wilde ik meer uitdiepen. Dus heb ik scenarioschrijver Rowan Joffé (' 28 Weeks Later' ; nvdr. ) gevraagd een nieuw script te schrijven, gebaseerd op hoe ik het verhaal zag. Als regisseur wil ik sowieso snel veel bijleren, zonder in herhaling te vallen.

'Ik wou 'The American' een westerstructuur geven. Een man pleegt een moord, verschuilt zich in een stadje, er volgt een shootout en hij verlaat het stadje weer''

The American' laat zich bekijken als een hedendaagse western. Zocht je bewust overeenkomsten met het klassieke hitmangenre, waarvan Jean-Pierre Melvilles 'Le Samourai' een van de bekendste voorbeelden is?

Corbijn: Eerlijk: ik ben nooit een cinefiel geweest. Ik heb die film zelfs niet gezien. Maar aangezien je al de vierde journalist bent die mij op de overeenkomst wijst, zal ik hem toch eens moeten bekijken. Misschien ademen we op sommige momenten een universele spirit in, waardoor toevallig overeenkomsten ontstaan. Ik ben opgegroeid in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw. Die paar uur per dag dat ik tv mocht kijken van mijn ouders, die heel religieus waren, gingen óf naar de zwart-wit slapstick van Buster Keaton en Charlie Chaplin óf naar westerns. Die heel simpele westernmoraal - iemand is goed of slecht - heeft in mijn jeugd veel indruk gemaakt. Ik speelde ook vaak cowboy en indiaantje. Uit liefde voor dat genre wilde ik 'The American' een westernstructuur mét die moraal geven. Je kent dat wel: een man van wie je verder heel weinig weet, pleegt een moord, ontsnapt en verschuilt zich in een westernstadje. De vreemdeling ontmoet twee extreme figuren - de plaatselijke priester en prostituee - die hem helpen in zijn metamorfose. Maar: het verleden achterhaalt hem, er volgt een shoot-out en hij verlaat het stadje weer.

Is werken met een ster als Clooney dan niet gevaarlijk?
Corbijn: Zo'n beroemdheid kan de film inderdaad in de weg staan. Maar door zijn enorme kennis van zaken als acteur, producer én regisseur is Clooney niet je gemiddelde Hollywoodster. Voor mij was hij van meet af aan de aangewezen man. Ik heb veel bewondering voor zijn rollen in 'Michael Clayton' en 'Syriana' , waarin zijn donkere kant naar boven komt. Dus heb ik tegen hem gezegd: 'De sfeer van een kwade Michael Clayton wil ik in mijn film.' Dat is gelukt. In 'The American' speelt hij mijns inziens zijn donkerste rol ooit.

'The American' is opvallend spaarzaam met dialogen. Omdat je daar - naar eigen zeggen - geen expert in bent?
Corbijn: Neen hoor, want behalve hier en daar een zin heb ik niets aan het scenario bijgedragen. (Lacht) Het hoofdpersonage van 'A Very Private Gentleman' is heel zwijgzaam. Hij vertelt en rechtvaardigt zijn leven door... (aarzelt) te mijmeren. Je ziet hem die veranderingen ondergaan zonder dat hij erover praat. Wanneer het hoofdpersonage in 'The American' zijn geweer in elkaar begint te zetten, lijkt daar maar geen einde aan te komen. Zo wilde ik voelbaar maken wat het betekent om iets te creëren, al toon ik op die manier natuurlijk ook de loner in hem.

'Mr. Butterfly (George Clooney) is een loner'

Foto's maak je bijna altijd in je eentje. Zie je enig verwantschap tussen de eenzaat Mr. Butterfly en jezelf?
Corbijn: (Denkt na) Een tijd lang zag ik mezelf inderdaad als een lonesome cowboy . Iemand die met zijn camera de wereld rondtrekt en verder amper onder de mensen komt. Loners heb ik - vooral vroeger - altijd heel aantrekkelijk gevonden. Heel veel artiesten met wie ik heb samengewerkt, waren loners: Kurt Cobain, maar ook Herman Brood. In 'The American' romantiseer ik die eenzaamheid misschien wel, maar de film is zeker niet autobiografisch. En over Herman Brood gesproken: hij is de co-componist van het nummer Window Of My Eyes van Cuby + Blizzards waarmee de film eindigt. Eigenlijk komt alles wat ik vandaag doe voort uit de muziek die ik als tiener goed vond.

Als rockfotograaf hoef je niets meer te bewijzen. Wat trok je aan in film?
Corbijn: Mijn drang om een verhaal te vertellen. Mijn videoclips waren al kleine verhaaltjes, dat zal wel een aanloop zijn geweest. Maar het waren vrienden als Herbert Grönemeyer die maar bleven zeggen: 'Man, je moet films gaan maken.' Met Grönemeyer werk ik al 22 jaar samen. Zijn naam zegt misschien niet zo veel in België, maar hij is de grootste rockzanger van Duitsland en heeft de score van 'The American' gecomponeerd. In Control speelde hij trouwens de dokter.

Heb jij nu de luxe om niet aan carrièreplanning te doen?
Corbijn: Eigenlijk wel. Bijna alles is toeval geweest. Naar Engeland verhuizen om dichter bij mijn muzikale helden van Joy Division te komen was geen carrièreplan, maar in retrospectief wel het beste wat ik ooit had kunnen doen. Control heb ik gemaakt met het oog op een eenmalige ervaring, niet met het plan om regisseur te worden. Dat vind ik ook heel mooi: het gaat nogal organisch bij mij. Misschien begin ik er laat in mijn leven aan, maar het voelt juist.

Kortom: je gaat een carrière als filmregisseur tegemoet?
Corbijn: Film is nu het meest avontuurlijke terrein voor mij. Na drie films wil ik de balans opmaken: ben ik goed genoeg als regisseur en zie ik toekomst in die levensstijl? Het gaat altijd om lange, stressvolle projecten. Je moet het willen doen.

Kun je al een tipje van de sluier lichten over je volgende filmproject?
Corbijn: (Grijnst) Ik heb mijn eerste les in animatie gevolgd. Meer zeg ik niet.

De fotograaf turned regisseur over zijn favoriete filmvoorbeelden.

ANDREJ TARKOVSKI
Corbijn: In mijn clip voor Depeche Mode’s ‘Never Let Me Down Again’ zitten elementen die refereren naar ‘The Mirror’ van Tarkovski.

JACQUES TATI
Corbijn: De situatiehumor van Tati en de absurditeit van het moderne leven die hij etaleert vind ik heel entertainend. Zoals deze beroemde keukenscène uit 'Mon Oncle'.

THE COEN BROTHERS
Corbijn: In beelden denken vind ik simpel, dialogen schrijven absoluut niet. Ik bewonder de Coen Brothers omdat zij daar wél ongelooflijk goed in zijn. Essentiële Coens viewing: 'The Big Lebowski'

MICHELANGELO ANTONIONI & FREDERICO FELLINI
Corbijn: Zij komen uit een periode van de Italiaanse cinema die heel erg anders was dan nu. Tegenwoordig wordt er erg karikaturaal geacteerd. Dat wou ik in The American vermijden.

Een heel straf (en lang) sequentieshot uit Michelangelo Antonioni's 'Professione: Reporter'(1975).

ANTON WIE? Een beknopte biografie

Anton Corbijn (55) is de zoon van een conservatieve dominee

Geboren. 20 mei 1955, Strijen (Nederland)
Beroep. Fotograaf, videoclip- en filmregisseur

1972: Corbijn’s allereerste foto – van de jazzrockband Solution - verschijnt in het Nederlands tijdschrift Muziek Parade.

1975: Corbijn wordt huisfotograaf van de Nederlandse muzikant Herman Brood.

1979: Hij verhuist naar London en werkt samen met grote namen als David Bowie, Miles Davis, Depeche Mode, The Rolling Stones, REM, Nick Cave, Metallica en U2.

1986: Corbijn maakt de albumhoes voor ‘The Joshua Tree’ van U2, het begin van een nauwe samenwerking.

U2 - The Joshua Tree

1988: Hij draait de videoclip voor de postume single ‘Atmosphere’ van Joy Division in grofkorrellig zwart-wit.

1994: Hij ontvangt een MTV-award voor de videoclip bij ‘Heart Shaped Box’ van Nirvana.

2007: 'Control', het filmdebuut van Corbijn valt tot tweemaal toe in de prijzen op het Filmfestival van Cannes.

2010: Zijn tweede film The American verschijnt in de bioscopen en Corbijn brengt het fotodagboek ‘Inside The American’ uit: een bundeling sfeerbeelden van op de set die in het verlengde liggen van zijn portretwerk: gekorreld, sfeervol en met een afgemeten gevoel voor clair-obscur. Aangevuld met indicatieve sketches voor de cameraregie en schaarse notities van de fotograaf-regisseur.

Voor een uitgebreider curriculum van Anton Corbijn verwijzen we u graag door naar zijn wikipedia-pagina.

(In opdracht van Focus Knack)

Stars at Night

2010-11-08T11:21:00.001-08:00

'You talkin' to me?' Blood and Guns in post-Vietnam America

2010-11-04T12:43:00.000-07:00

Taschen Books brengt hulde aan Martin Scorsese's meesterwerk 'Taxi Driver' met het verzameld werk van setfotograaf Steve Schapiro. En in de Brusselse Taschen store loopt de tentoonstelling 'Steve Schapiro: Taxi Driver - Unseen photographs from Martin Scorsese’s masterpiece', waar de setfotograaf zelf aanwezig is.

Robert De Niro is de eenzame taxischauffeur en antiheld Travis Bickle
in Martin Scorsese's 'Taxi Driver'

Van de expressionistische kleurenfotografie van Michael Chapman, het briljante en autobiografische scenario van Paul Schrader, de koortsachtige regie van Scorsese, tot de legendarische vertolking van De Niro. 35 jaar na dato blijft 'Taxi Driver' fascineren door de compromisloze blik die hij ons gunde in het bruisende, nachtelijke New York anno 1976. Daar probeert de eenzame taxichauffeur en Vietnamveteraan Travis Bickle (Robert De Niro in wat wereldwijd wordt beschouwd als een van zijn beste rollen ooit) zin te geven aan zijn banale leventje, dat hoofdzakelijk wordt ingevuld door nachtelijke uitjes in groezelige bordelen, bars en grindhouse-bioscopen. Vastberaden om de straten te vrijwaren van het 'scum on earth', duwt hij zichzelf - en op de valreep ook enkele lowlife drugdealers - stelselmatig naar de afgrond.

De film leverde niet alleen iconische scènes en veelgeciteerde oneliners op, maar ook een reeks beroemde setfoto's. Fotograaf Steve Schapiro - die ook setfotograaf was van Francis Ford Coppola's meesterwerk 'The Godfather' - was permanent aanwezig tijdens de draaidagen van Scorsese's cinematografische mijlpaal. Achter de schermen van de productie slaagde hij erin de meest intense en bloeddoorlopen momenten vast te leggen op de gevoelige plaat, in een dynamische mix van grofkorrellig zwart-wit en warme kleuren. Of het nu gaat om de portretten van De Niro achter het stuur van zijn yellow cab of een jonge Jodie Foster als het straathoertje. Schapiro's set & still foto's werden verzameld in een luxueus fotoboek van uitgeverij Taschen Books. Die kan je digitaal doorbladeren op hun site.

De vakpers (Another Magazine e.g.) over het boek: 'The book offers a narrative that stretches far beyond the film and stands as a pure photo book in its own right - featuring 100s of images selected from his archives, they capture the energy, anger and vigour with the most chilling and captivating results.'

Wie het boek wil kopen moet wel bereid zijn om maar liefst 500 euro neer te tellen voor de gewone versie, en 1.250 voor een speciale editie. Mocht het een troost zijn: Taschen belooft na anderhalf jaar een 'democratische' editie aan 50 euro per stuk.

Deze setfoto, waarin we De Niro voor zijn yellow cab zien poseren, is niet alleen het meest iconische beeld van de film, het is tevens uitgegroeid tot een van de beelden die de essentie van Amerikaanse seventies cinema vatten.

"All the animals come out at night." - Travis Bickle

Geen wonder dat de (Vlaamse) illustrator Guy Peellaert (van 'Rock Dreams' fame) hem als basis gebruikte voor een van de filmposters.

'Taxi Driver' expo(sed)
Van 4 november tot 4 december loopt in de Brusselse Taschen gallerie een fototentoonstelling rond de setfoto's van Steve Schapiro. Het heerschap zal er ook zelf aanwezig zijn om de bezoekers een rondleiding te geven.

Knack Focus lijstte naar aanleiding van de Taschen uitgave, en een tentoonstelling van de foto's in de Brusselse Taschen store, vijf parodieën op van Robert DeNiro's iconische en fel geïmiteerde monoloog uit 'Taxi Driver'. Want 35 jaar na de release van Martin Scorsese's grimmige karakterstudie over grootstedelijke eenzaamheid blijft deze scène, waarin de getraumatiseerde Vietnamveteraan zijn frustraties afreageert op een ingebeelde tegenstander, ongeëvenaard.

Filmfestival Gent (12): Top 5 Andreas Ilegems

2010-11-02T04:29:00.000-07:00

Een psychopatische autoband (jaja) verkent de woestijn
van Californië en zaait dood en verderf in 'Rubber'

5. Sound of NoiseTerroristen willen een muzikale apocalyps ontketenen en maken gebruik van de stad als instrument. Een onweerstaanbaar energieke thriller met hoge funfactor. Terecht ook dé publiekshype op het Filmfestival Gent.

4. Rubber
Een psychopatische autoband (jaja!) verkent de Californische woestijn en zaait dood en verderf in deze verknipte lowbudget horrorwestern van Quentin Dupieux, aka. electroproducent Mr. Oizo.

3. Submarino
De comeback van 'Festen'-regisseur Thomas Vinterberg levert een sterk staaltje sombere Scandinavische cinema op over de tragische lotgevallen van twee broers in een mistroostige buurt van Kopenhagen. Deprimerend maar onwaarschijnlijk ontroerend.

2. Get Low
Robert Duvall schittert als kluizenaar in een ontroerende Amerikaanse kroniek van debuterend regisseur Aaron Schneider, waarin thema's als eenzaamheid, liefde en schuld een voorname rol spelen.

1. The Housemaid
Meesterlijk meeslepende thriller. Wederom een bewijs dat de Koreanen een patent hebben op interessante en gedurfde genrefilms.

Eervolle vermeldingen: Hugh Hefner: Playboy, Activist and Rebel
vermakelijke documentaire van Brigitte Berman over het leven van de man achter het magazine, de Mansion en de bunnies. Boordevol boeiende archiefbeelden en intrigerende interviews.

Conclusie:
Het 35ste Filmfestival Gent grossierde in middelmatigheid met veel moeilijk te verteren, deprimerende drama's. Of nog deprimerender films om te lachen zoals Smoorverliefd. Gelukkig werden er ook enkele verfrissende, energieke films geserveerd met een hoopvolle, optimistische boodschap. Zodat we op het einde van deze tiendaagse rit doorheen de actuele cinema toch nog, euh, kunnen ademen.

Filmfestival Gent (11) met 'Submarino': Somber Scandinavisch familiedrama

2010-10-29T08:24:00.000-07:00

Als webrecensent van Knack Focus trok ik de afgelopen maand op tiendaagse voor de 35ste editie van het Filmfestival Gent (12/10 - 23/10 2010). Geflankeerd door drie enthousiaste collega-verslaggevers (met name: Laurens Bouckaert, Sam De Ryck en Emi Catteeuw) resulteerde dat in ovenverse en onvervalste recensies, blog- en videoverslagen van op de Rode Loper. Lees hier alles over mijn rit door de actuele cinema.

'Submarino' ***
Van Thomas Vinterberg met o.a. Jakob Cedergren, Peter Plaugbord, Patricia Schumann

De comeback van 'Festen'-regisseur Thomas Vinterberg levert een sterk staaltje
sombere Scandinavische cinema op over de tragische lotgevallen van
twee broers in een mistroostige buurt van Kopenhagen.

Thomas Vinterberg, de Deense regisseur die in 1998 internationaal doorbraak met het schokkende psychologische drama ‘Festen’, is na een lange periode van afwezigheid terug met een film waarin hij zijn Dogme 95-principes achterwege laat en zich toespitst op een klassiek, rauw en ontroerend drama over de relatie tussen twee broers wier zelfdestructieve leven getekend werd door een gedeeld jeugdtrauma. De film is gebaseerd op de van rauwheid barstende roman van T. Bengtsson.

In de traditie van Scandinavische regisseurs als Lukas Moodysson en Lars Von Trier – die bekend staan om grauwe films over de uitzichtloosheid van het bestaan - volgt Vinterberg de lotgevallen van de broers Nick en Martin, die als volwassenen elk afzonderlijk een miserabel leven leiden in de zinkput van Kopenhagen. Nick is een aan alcohol verslaafde, bij momenten gewelddadige ex-gevangene die voortdurend probeert om de mensen in zijn nabijheid uit het slop te halen (zijn seksueel gefrustreerde vriend Ivan, maar ook zijn labiele buurvrouw in het opvangtehuis, met wie hij naar bed gaat). Martin is een junkie die een onvoorwaardelijke liefde koestert voor zijn zoon, een kind dat misschien toch maar beter af zou zijn in een pleeggezin.

De schokkende proloog zet meteen de toon: een vicieuze cirkel van misère die de broers steeds dieper doet wegzinken en waarin niets goed af lijkt te lopen. Toch is er nog hoop te midden al die depressiviteit (scènes over de liefdevolle relatie tussen de twee broers in het begin suggereren dat alles nog goed kan komen).

De ongedwongenheid waarmee Vinterberg dit loodzwaar drama naar het witte doek vertaalt is niet minder dan indrukwekkend. Ondanks een voortdurende stroom van ellende verslapt de interesse in de personages nooit. Mede dankzij de straffe en geloofwaardige acteerprestaties van Jakob Cedergren en Peter Plaugborg wordt ‘Submarino’ een niet makkelijk te verteren maar erg mooi en ontroerend staaltje Scandinavische cinema dat naar de keel én naar de ziel grijpt.

Filmfestival Gent (10) met 'The Housemaid': meesterlijke Koreaanse thriller

2010-10-29T07:11:00.000-07:00

Als webrecensent van Knack Focus trok ik de afgelopen maand op tiendaagse voor de 35ste editie van het Filmfestival Gent (12/10 - 23/10 2010). Geflankeerd door drie enthousiaste collega-verslaggevers (met name: Laurens Bouckaert, Sam De Ryck en Emi Catteeuw) resulteerde dat in ovenverse en onvervalste recensies, blog- en videoverslagen van op de Rode Loper. Lees hier alles over mijn rit door de actuele cinema.

'The Housemaid' ****
Van Im Sang-Soo, met Do-yeon Jeon, Jung-Jae Lee, Seo-Hyeon Ahn

De Koreaans regisseur Im Sang-soo stopt de gelijknamige Koreaanse
klassieker in een eigentijds jasje en maakt er een magistrale
genrethriller van.

Van de intense wraaktragedie 'Oldboy' over de inventieve serialkiller 'The Chaser' tot het intrigerende politiedrama 'Memories of Murder': het zijn maar enkele voorbeelden van de (min of meer) recente films die de kracht van de boomende Koreaanse cinematografie te kijk zetten.

'The Housemaid' hoeft zeker niet onder te doen voor al die voorgangers. Jeon De-Yeon, de gerennomeerde Koreaanse actrice die in 2007 de prijs voor beste actrice in Cannes wegkaapte, speelt een aantrekkelijke jonge poetsvrouw die door een rijke advocaat en diens zwangere vrouw in dienst wordt genomen om op het huis en hun kleine dochtertje te passen. Aanvankelijk wordt ze met respect behandeld, totdat er ten huize een seksueel schandaal uitbreekt.

Alles aan 'The Housemaid' is piekfijn in orde: van het uitgekiende scenario tot de esthetiserende vormgeving - waarin de camera elegant door de klinische kamers van het huis glijdt - tot de knappe acteerprestaties (om nog maar te zwijgen van de inventief in beeld gebrachte vrijscène). 'The Housemaid' laat zich in de eerste plaats bekijken als een erothische thriller maar Sang-Soo is niet vreemd van enige maatschappijkritiek. Zo neemt hij ongegeneerd de in weelde badende upperclass bourgeoisie met hun perverse en malafide trekjes in de zeik.

De grand guignole-finale is misschien wat over the top en de epiloog blijft quasi onverklaard alsook sommige motieven van de personages. Desalniettemin is 'The Housemaid' van het betere, zoniet het béste filmwerk dat wij gezien hebben op dit Filmfestival. Sang-Soo bevestigt dat je voor het meest interessante en uitdagende filmwerk nog altijd goed zit bij de Koreanen. Een originele en spannende oefening in suspense en stijl.

Filmfestival Gent (9) met 'Sound Of Noise': muzikale staatsgreep

2010-10-29T07:02:00.000-07:00

Als webrecensent van Knack Focus trok ik de afgelopen maand op tiendaagse voor de 35ste editie van het Filmfestival Gent (12/10 - 23/10 2010). Geflankeerd door drie enthousiaste collega-verslaggevers (met name: Laurens Bouckaert, Sam De Ryck en Emi Catteeuw) resulteerde dat in ovenverse en onvervalste recensies, blog- en videoverslagen van op de Rode Loper. Lees hier alles over mijn rit door de actuele cinema.

'Sound Of Noise' ** 1/2
Van Ola Simonsson en Johannes Stjarne Nilsson

'Nobody move! This is a gig.'

Wie de jongste dagen op het Filmfestival Gent vertoefde heeft allicht iets opgevangen over ‘Sound Of Noise’, een film die door de positieve respons van het publiek een eigen leven is beginnen leiden. Het hoeft dus niet te verwonderen dat de hype ook koploper is voor de grote publieksprijs.

Wat maakt deze Zweedse film zo uniek? Wel, ‘Sound Of Noise’ is de eerste muzikale politiefilm. Eerst was er de kortfilm ‘Music For One Apartment and Six Drummers’ (klein meesterwerkje dat je hieronder kunt bekijken), waarin regisseurs Ola Simonsson en Johannes Stjarne Nilsson het verhaal vertelden van zes drummers die een appartement infiltreren en er muziek maken van huis- en keukenproducten (tandenborstels, handdoeken, toiletbrillen, lichtknoppen, etc.)

'Sound of Noise' gaat nog een stap verder in dat concept. Zes excentrieke drummers – onder leiding van de rebelse Sanne Persson (Sanna Persson Halapi) besluiten een muzikale guerilla te plegen, waarvoor de stad als instrument wordt gebruikt. Maar de muziekterroristen zien het groots. Ziekenhuisapparaten, concerten met bulldozers, drilboren en elektriciteitskabels… je kan de locaties zo gek niet bedenken of ze vinden er wel ‘instrumenten’ om te bespelen. In een inventieve, vierdelige symfonie van muzikale terreur - vier set-pieces die bij elke drumslag surrealistischer en radicaler worden - willen ze een muzikale apocalyps ontketenen. Aan ordehandhaver Amadeus Warnebring (knappe acteeprestatie van Bengt Nilsson) om de bende een halt toe te roepen vooralleer het finale crescendo kan worden ingezet. Enige probleem: hij is allergisch voor muziek. Zijn queeste brengt hem steeds dichter bij zijn droom : leven in een wereld van stilte.

‘Sound Of Noise’ is een regelrechte aanval op de zintuigen (en dan vooral de trommelvliezen ). Al is de plot simpel en de omkadering flinterdun, het uitgangspunt is hoogst origineel en levert bij wijlen komische, maar altijd verfrissende en onweerstaanbare cinema op. Met voorsprong de coolste film van het festival. Geniet van de trailer en de kortfilm.

Trailer:

Music For One Appartment and Six Drummers:

Filmfestival Gent (8) met 'Hugh Hefner: Playboy Activist & Rebel'

2010-10-29T05:39:00.000-07:00

Als webrecensent van Knack Focus trok ik de afgelopen maand op tiendaagse voor de 35ste editie van het Filmfestival Gent (12/10 - 23/10 2010). Geflankeerd door drie enthousiaste collega-verslaggevers (met name: Laurens Bouckaert, Sam De Ryck en Emi Catteeuw) resulteerde dat in ovenverse en onvervalste recensies, blog- en videoverslagen van op de Rode Loper. Lees hier alles over mijn rit door de actuele cinema.

'Hugh Hefner: Playboy, Activist and Rebel' **1/2
Van Brigitte Berman met Hugh Hefner, Gene Simmons, Jesse Jackson, Tony Curtis, James Caan, George Lucas, e.a.

Vermakelijke documentaire over de man achter de 'bunnies'.

De zijden pyama, de hedonist, de eeuwige vrouwengek: zo kennen we Hugh Hefner, de invloedrijke uitgever en tevens de drijfveer achter het blootblad Playboy. In de vermakelijke docu 'Hugh Hefner: Playboy, Activist and Rebel' van Brigitte Berman wordt dat eenzijdige beeld genuanceerd. Wat de biografie toont is een diepgravende en anekdotische kijk op het leven van de man achter het magazine dat nooit van enige controverse gespeend is geweest.

Met minimale budgetten stampte de zoon van een stel puriteinse ouders in het begin van de jaren '50 een gedurfd tijdschrift uit de grond bestaande uit illustraties en tekeningen van sexy vrouwen maar ook journalistiek objectieve en baanbrekende artikels. De naaktfoto van filmicoon en beauty queen Marilyn Monroe op de middenpagina van de eerste editie, zorgde ervoor dat het blad als zoete broodjes over de toonbank rolde. Ondanks de seksueel repressieve en oerconservatieve ‘mindset’ van de fifties groeide het blad uit tot een instant succes, dat een verlengde kreeg met de lancering van Hef’s persoonlijke televisieshow ‘Playboy Penthouse’ - waarvoor hij onder meer gasten als Lenny Bruce, Nat King Cole Jr. en Ella Fitzgerald uitnodigde in een penthouse in Chicago, alsook de vele nachtclubs en jazzfestivals die als paddenstoelen uit de grond schoten.

Bergman wisselt boeiende archiefbeelden af met verhelderende interviews met onder anderen Gene Simmons, Jesse Jackson, Tony Bennett, wijlen Tony Curtis, George Lucas en de hem eeuwig dankbare acteur James Caan, een frequente Mansionbezoeker. Ook Hefner himself komt als verteller uitgebreid aan bod. Met een combinatie van nieuwsgierigheid en zelftrots zie je hem door zijn schetsboeken bladeren. EEn bewijs dat hij evenveel om de historische waarde van zijn blad geeft, als om de cupmaat van zijn Playmates.

De grootste verdienste (en revelatie) van deze documantaire is dat hij een heel andere kant toont van de tachtigjarige pionier die doorgaans door paparazzi met drie tot wel zeven vrouwen tegelijk wordt gespot in decadente discotheken, op wilde parties of in zijn persoonlijke Playboy Mansion. Achter dat 'bunniemasker' schuilt immers een welbespraakte activist, een verdediger van de burgerrechtenbewegingen, een onbetwiste voorvechter van de seksuele vrijheid én een onvervalste romanticus. Met zijn Playboy Filosofie doorbrak Hefner immers de traditionele sekspatronen en hakte hij in op de pilaren van de samenleving – het huwelijk en het gezin - en legde hij het schoonheidsideaal waarmee vrouwen tot op de dag van vandaag nog worstelen, vast op papier.
Toch krijgen we bij momenten ook Hef’s onlosmakelijk verbonden dark side te zien. Collega’s morren over zijn veelvuldig gebruik van dedexine, een legale drug die dient om lange nachten te kunnen doorwerken. Maar critici die van mening waren dat Hefner niet de Messias of de pionier was van het vrije denken worden in de documentaire bijna gereduceerd tot inferieure tegenstanders (feministe Gloria Steinem weigerde zelfs om deel uit te maken van de film). De stem van talkshowhost Dennis Prager, die in zijn radiouitzendingen gekant was tegen de seksuele revolutie die Hefner ontketende, alsook die van talloze feministen, religieuzen en censors die zich verzetten tegen het beeld van de vrouw als lustobject, mochten wat minder beknopt vertegenwoordigd worden. Met andere woorden, er mocht wat meer met scherp worden geschoten.

'Hugh Hefner : Playboy, Activist and Rebel' hoeft al bij al niet veel truukjes boven te halen om een absorberend verhaal te vertellen. Hefner is en blijft immers een van de actiefste nastrevers van de American Dream. Zelfs al was die droom voor vele conservatieven een nachtmerrie.

Filmfestival Gent (7) met 'Bodyguards and Assassins': vermoeiend actie-epos

2010-10-29T05:34:00.000-07:00

Als webrecensent van Knack Focus trok ik de afgelopen maand op tiendaagse voor de 35ste editie van het Filmfestival Gent (12/10 - 23/10 2010). Geflankeerd door drie enthousiaste collega-verslaggevers (met name: Laurens Bouckaert, Sam De Ryck en Emi Catteeuw) resulteerde dat in ovenverse en onvervalste recensies, blog- en videoverslagen van op de Rode Loper. Lees hier alles over mijn rit door de actuele cinema.

'Bodyguards And Assassins' (0)
Van Teddy Chen, met Donnie Yen, Leon Lai, Xueqi Wang


Deze Chinese martial artsfilm op maat van de massa is een vermoeiende brok nationalistische actiecinema

'Bodyguards and Assassins' van Teddy Chen is het Chinese equivalent van een Amerikaanse zomerblockbuster. Met de bedenking dat zomerblockbusters meestal verzuipen in hersenloos entertainment. Zo ook met deze kaskraker slash kostuumdrama , waarin de regisseur zijn publiek zowel moraliserende lessen politiek in de maag splitst (en daar op sommige momenten wonderwel in slaagt), als een onderhoudende martial artsfilm op maat van de massa (en daarin resoluut faalt.)

Hong Kong, anno 1905. De legendarische revolutionaire leider Sun Wen wordt in de keizerlijke stad verwacht voor geheime gesprekken met de leiders van de lokale verzetsbeweging. Maar de corrupte keizerin-weduwe Cixi van de Qing-dynastie brengt een groep professioneel getrainde killers op de been om Sun te executeren. Aan de eigenaar van de Chinese krant China Daily om een groepje krijgers te rekruteren en Sun te beschermen.

Wat volgt is geen 'Magnificent Seven'-achtig meesterwerk. De actiescènes van deze Hong Kongse western zijn onoverzichtelijk, de melancholie, de pathos en de heroïsche opofferingen voor het vaderland spatten bovendien van het scherm. De ogenschijnlijk getalenteerde Chinese cast (het kruim van de Aziatische cinema doet mee) wordt – na nochtans een interessante eerste helft waarin het verhaal en de personages op een emotioneel meeslepende manier wordt geïntroduceerd en die ook een veelbelovende climax doet vermoeden - verdrongen door een miezerig pretentieuze, melancholische miskleun van een tweede helft waarin voortdurend van punt A naar punt B wordt geknokt. Zoals in je typische Jean-Claude Van Damme film eigenlijk.

Al ogen sommige decorstukken indrukwekkend (petje af voor de setdesigners), een lang uitgespannen, vermoeiende en slecht gevisualiseerde actie bore? No thanks. Geef ons maar een Aziaat die zijn actie graag visueel meeslepend heeft en zijn inhoud poëtisch, ingenieus of psychologisch subversief.

Filmfestival Gent (6): Jo Röpcke Award

2010-10-29T05:24:00.000-07:00

'En waar de sterre bleef stille staan' ging op maandag 18 oktober officiëel in Vlaamse première. Vlak na de vertoning kreeg regisseur Gust Van den Berghe de Jo Röpcke Award 2010 uit handen van Knack Focus-hoofdredacteur Patrick Duynslaegher. Sinds 2008 reikt Knack Focus de award - die genoemd is naar de legendarische filmrecensent - uit aan een jong talent uit de Vlaamse cinema: de afgelopen jaren werden achtereenvolgens Fien Troch en Felix Van Groeningen bekroond, nu gaat de prijs dus naar een debutant van nauwelijks 25 jaar.

Collega's Sam De Ryck en Emi Catteeuw waren aanwezig op de uitreiking en schuimden de receptie af, met dit filmpje als resultaat. (En ook een klein beetje dank aan mezelf voor de iPhone-beelden)

Filmfestival Gent (5): Focus Festivaldag

2010-10-28T15:24:00.000-07:00

Als webrecensent van Knack Focus trok ik de afgelopen maand op tiendaagse voor de 35ste editie van het Filmfestival Gent (12/10 - 23/10 2010). Zaterdag 16 oktober trakteerde hoofdredacteur Patrick Duynslaegher zijn trouwe lezerspubliek naar goede gewoonte weer op een eigenzinnige selectie van vijf Festivalfilms die je moet gezien hebben, voor de Focus Festivaldag: de jaarlijkse cinefiele hoogmis van Knack Focus. Nadat Duynslaegher dat publiek wakker schudde met de somberpoëtische Slavische vertelling 'Silent Souls', presenteerde hij deze opmerkelijke film van Vlaamse kweek, die hoge ogen gooide in het buitenland.

Film 2: 'En Waar De Sterre Bleef Stille Staan' **

Van Gust Van den Berghe, met Jelle Palmaerts, Paul Mertens, Peter Janssens

Indrukwekkend eindwerkproject waarin het bevreemdende primeert op het narratieve

'En Waar de Sterre Bleef Stille Staan' is het regiedebuut van Gust Van den Berghe, en tevens 's mans eindwerkproject aan het Rits. De mystieke zwart-witvertelling – gebaseerd op een tekst van de Vlaamse schrijver Felix Timmermans – werd op luid applaus onthaald tijdens zijn doortocht in de Quinzaine Des Réalisateurs, de cinefiele sectie van het Filmfestival van Cannes. Bovendien kreeg hij ook uitstekende Amerikaanse reviews: Variety is zelfs van mening dat de film zich kan meten met Italiaanse classics, van Pasolini's poëzie tot Fellini's opera-achtige melodramatiek. Ook bij ons kan hij op de nodige goedkeuring en belangstelling rekenen.

Geflankeerd door een cast die hoofdzakelijk bestaat uit acteurs met het syndroom van Down, schetst Van den Berghe in pittoreske zwart-witshots een eerlijk poëtische maar oer-Vlaame variant op het verhaal van 'Kinneke Jezus' en de 'Drie Koningen', een traditie die de internationale wereldbevolking tot nog toe vreemd was.

Suskewiet (Jelle Palmaerts), Pitje Vogel (Paul Mertens) en Schrobberbeeck (Peter Janssens) zijn drie bedelaars die in een permanente staat van honger en armoede verkeren, en hier genoeg van hebben. Op een kerstavond besluiten ze het lied van 'Driekoningen' te gaan zingen, om hun drang naar jenever te kunnen bekostigen. Met succes, al wordt het drietal algauw overmand door gulzigheid (spreekwoordelijk 'zijn ziel verkopen aan de duivel') en ontstaat er onenigheid binnen de groep.

Deze film laat zich niet makkelijk recenseren, al is het maar omdat hij nauwelijks kan worden ondergebracht in een bepaalde categorie of een specifiek genre. Het is een film die het zonder afgelijnde structuur of narratief moet stellen, maar kracht put uit een bevreemdend en hallucinant sfeertje (de enige scène in kleur speelt zich af in een afgeladen volle discotheek, waar een transseksueel Turkse deuntjes zingt...bizar). Het klassieke tempo en de bij vlagen onverstaanbaar taal van de hoofdpersonages zorgen voor een afwisselend geestige en frustrerende ervaring.

'Little Baby Jesus of Flandr' - zo luidt de titel in het buitenland - is ongetwijfeld het werk van een veelbelovend talent. De symbolische kracht wijst op een begeesterde cinematografische visie van de regisseur. Toch primeert het bevreemdende - je wordt bijna overmeesterd door het rariteitenkabinet waarmee ik de cast impliceer - op het narratieve. Ach, misschien dat een tweede visie wel soelaas kan brengen.

Na afloop van de visie van 'En Waar De Sterre Bleef Stille Staan ', die door het publiek met gemengde, maar overwegend positieve gevoelens werd onthaald, besteeg regisseur Gust Van den Berghe het podium voor een korte q&a, samen met 'la grande dame du cinéma français': Catherine Deneuve. Dat brengt ons meteen ook - na onderstaand filmpje van collega's Sam De Ryck en Emi Catteeuw - bij de slotfilm: 'Potiche' van François Ozon.

Film 5: Potiche: ***
François Ozon met Catherine Deneuve, Gérard Dépardieu, Jérémie Renier

Wat 'Smoorverliefd' beloofde te zijn - een film over sterke vrouwen - maakt steractrice Catherine Deneuve in haar eentje waar.

Met ‘Potiche’, de nieuwste worp van de Franse veelfilmer en frequente genrewisselaar François Ozon (maker van onder andere de Franse psychologische thriller ‘Swimming Pool’ en de misdaadmusical ‘8 Femmes’) kreeg de Focus Festivaldag een waardige afsluiter. Met als leuk extraatje: de aanwezigheid van de regisseur, de Belgische acteur Jérémie Renier en natuurlijk de hoofdrolspeelster Catherine Deneuve.

Op naar de film. ‘Potiche’ – Frans voor iemand die de schijn hoog houdt maar geen macht heeft, in dit geval synoniem voor slaafse huisvrouw — is gebaseerd op een Franse boulevardkomedie (luchtig theater voor het grote publiek). Ozon situeert zijn verhaal eind jaren ’70. Suzanne Pujol (Deneuve) verzet zich tegen haar despotische echtgenoot, die zowel zijn paraplufabriek als zijn verwanten met ijzeren hand regeert. Hiervoor spant ze samen met haar nogal boerse voormalige proletarische minnaar en huidig vakbondsleider Maurice (Gérard Depardieu).

Ons verdict: het was een verademing om op dit Filmfestival nog eens een film te zien met een rechttoe rechtaan verhaal, ook al werd dat naar het einde toe nogal cheesy. Toch kan dat in dit genre: een luchtige komedie die baadt in een seventies retrostijl die soms kitscherig oogt, maar perfect past bij het verhaal. Vorm en inhoud zijn uitstekend op elkaar afgestemd.

Deneuve bevestigt haar star quality door in elke scène de aandacht naar zich toe te zuigen. Zelfs wanneer ze in het begin een onderdanige sloof moet neerzetten, schemert doorheen het personage een innemende dame die niet bij de pakken blijft neerzitten. Wat 'Smoorverliefd' beloofde te zijn, een film over sterke vrouwen, maakt Deneuve in 'Potiche' in haar eentje waar.

(In samenwerking met Sam De Ryck)

Een kort woordje uitleg over die twee andere Festivaldagfilms:
'Shahada' (**) is een bekoorlijk Turks-Duits drama van debuterend regisseur Burhan Qurbani over drie jonge moslims die in Berlijn vïonen.

'Kaboom' (*) een tienerkroniek vol popart-kitsch, shoegazer muzak, fotogenieke tienerpromiscuïteit en apocalyptische gekte van cultregisseur Gregg Araki ('The Doom Generation', 'Nowhere' en 'Mysterious Skin')

Filmfestival Gent (4) met '22 Mei': De Bommenlegger van Brussel

2010-10-28T14:28:00.000-07:00

Voor de website van Knack Focus trok ik de afgelopen maand op tiendaagse naar het Filmfestival Gent (12/10 - 23/10 2010). Geflankeerd door drie enthousiaste collega-verslaggevers (met name: Laurens Bouckaert, Sam De Ryck en Emi Catteeuw) resulteerde dat in ovenverse en onvervalste recensies, blog- en videoverslagen van op de Rode Loper. Lees hier alles over mijn rit door de actuele cinema.

'22 Mei' **
Van Koen Mortier, met Sam Louwyck, Gunter Lamoot, Titus De Voogdt, e.a.

De cast van 'Ex-Drummer' is terug in een explosieve maar weinig geloofwaardige thriller van Koen Mortier.

De Kinepolistempel in Gent zat vrijdagavond halfvol voor een gloednieuwe Vlaamse film. Na mislukkingen als 'Smoorverliefd' en het manke 'Pulsar', was ik sceptisch. Deze recensie kwam tot stand met dank aan Knack Focus-collega Wouter Haemers, die mij op de valreep nog een ticket kon overhandigen.

Nadat Koen Mortier met zijn Herman Brusselmansverfilming 'Ex-Drummer' het Vlaamse filmlandschap een stomp in de maag verkocht, neemt hij voor zijn tweede langspeelfilm wat gas terug. Geen mongoloïde, gehandicapte en misogyne zatlappen meer, die rechtstreeks ontsproten waren uit het brein van een langharige Vlaamse beroepsschrijver. Sam Louwyck is Sam, een veertigjarige bewakingsagent in een Brussels winkelcentrum dat het doelwit wordt van een zelfmoordaanslag, met Titus De Voogdt als suicide bomber van dienst.

In essentie vertelt '22 Mei' hoe de levens van doodgewone mensen in een oogopslag kunnen veranderen. Met de bemerking dat Koen Mortier doodgewone mensen ziet als brutale, in een West-Vlaams dialect bulderende en van elke vorm van sympathie en geloofwaardigheid verstoken zootje klootzakken.

Op audiovisueel vlak is '22 Mei' echter fenomenaal, en bouwt hij verder op het elan van 'Ex-Drummer'. Sommige scènes zijn beklijvender dan de Belgische politiek van de laatste tien jaar, en behoren tot het beste camera- en geluidwerk dat we gezien en gehoord hebben in een Vlaamse productie (de bloedstollende beginscène, waarin de impact van de explosie en het inferno de toeschouwer een dzjoef op zijn mulle geven, is daar een intens voorbeeld van). Petje af voor de crew, die alle registers heeft opengetrokken.

Maar..voor 'Ex-Drummer' had Mortier nog het boek van Brusselmans om zich aan vast te klampen, in '22 Mei' staat hij zelf in voor het verhaal, met wisselend succes. Het verhaal – en dan vooral de motieven en de achtergrond van de personages – en het acteerwerk zijn namelijk de struikelblokken van deze film. Of gelooft u echt dat een jonge Vlaming zichzelf ooit zou opblazen in een openbaar gebouw, opdat zijn moeder niet alleen zou gestorven zijn? Hoofdrolspeler Sam Louwyck (Windman uit 'Any Way The Wind Blows') is expressief met zijn lichaam, maar wanneer hij zijn mond opentrekt en er een lijzige artificiële stem weerklinkt, vallen zijn non-verbale acteerprestaties in het niet. Gunter Lamoot – die wellich opdraaft voor comic relief – wérkt trouwens niet in een serieuze film.

'22 Mei' is een productie die op technisch vlak het professionalisme van de Vlaamse filmsector ten top drijft, maar gebukt gaat onder een gebrek aan diepgang en geloofwaardigheid. Dat gezegd zijnde, stop Mortier terug een stevig scenario in handen en wie weet. Hij zou ons allemaal wel eens aangenaam kunnen verrassen.

Filmfestival Gent (3) met 'Pulsar'

2010-10-28T14:22:00.000-07:00

Voor de website van Knack Focus trok ik de afgelopen maand op tiendaagse naar het Filmfestival Gent (12/10 - 23/10 2010). Geflankeerd door drie enthousiaste collega-verslaggevers (met name: Laurens Bouckaert, Sam De Ryck en Emi Catteeuw) resulteerde dat in ovenverse en onvervalste recensies, blog- en videoverslagen van op de Rode Loper. Lees hier alles over mijn rit door de actuele cinema.

'Pulsar' *Van Alex Stockman, met Matthias Schoenaerts, Tine Van den Wyngaert, Nico Sturm, Sien Eggers, e.a.

Stockman creëert met spaarzame middelen een bevreemdende atmosfeer

In preview op het Filmfestival Gent: ‘Pulsar’, de derde worp van gewezen Humo-journalist Alex Stockman (‘Eva reste au placard les nuits de la pleine lune’, ‘Verboden Te Zuchten’), een actuele technothriller van Vlaamse makelij met Matthias Schoenaerts in de hoofdrol.

‘Pulsar’– in astronomische termen een snel ronddraaiende neutronenster die elektromagnetische straling uitzendt – vertelt het verhaal van Samuel (Schoenaerts), een koerier van een apothekersbedrijfje, wiens fantastische vriendin Mireille (Tine Van Den Wyngaert) stage loopt bij een prestigieus architectenbureau in New York. Heelder dagen communiceren de twee geliefden online via Skype, sms- of chatberichten. Als de computer van Samuel op een dag overgenomen wordt door onbekende hackers, verliest hij zijn grip op de realiteit en begint hij alles en iedereen te verdenken.

Stockman’s scenario over hoe het wegvallen van moderne technologie de sociale cohesie tussen twee geliefden ontwricht, zou oorspronkelijk 40 minuten filmtijd hebben opgeleverd, moest de regisseur het script op de valreep niet hebben uitgebreid tot een volwaardige langspeelfilm. Die uitbreidingsdrang laat zijn sporen na in het nogal manke resultaat.

Stockman creëert met spaarzame middelen een bevreemdende atmosfeer die gedomineerd wordt door een onzichtbare wereld van radiogolven en telefoonsignalen en drijft op een soundtrack waarin piano- en synthesizerdeuntjes de overhand nemen. Ondanks zijn goede bedoelingen, het interessante uitgangspunt en enkele ook echt wel goeie vondsten (de scène waarin een obsessieve Schoenaerts zijn appartement behangt met anti-stralingsverf) weet Stockman de spanning niet echt ten top te drijven en bijgevolg ook nooit echt te verbazen. De vertolking van Matthias Schoenaerts laat bovendien ook te wensen over, door zijn transformatie van doodgewone koerier naar obsessieve labiele kloot (het kapotslaan van modems, dichtverven van zijn appartement en agressie tegenover de buren).

Het juryrapport van het Internationaal Filmfestival van Hamburg – waar hij een Prijs van de Filmkritiek in ontvangst nam - mag dan lovend zijn geweest (“Pulsar’ onderscheidt zich niet alleen door zijn ongewone blik op de dag van vandaag, het is een film die vanaf het eerste ogenblik boeit. Nooit opdringerig maar steeds tactvol en beheerst verteld, een Hollywoodcarrière voor Stockman lonkt’), wij zijn toch iets minder opgezet met deze paranoiathriller die er nooit in slaagt het evenwicht te vinden tussen waarop hij zinspeelt en de neerwaartse spiraal van het hoofdpersonage.

PULSAR teaser from Corridor on Vimeo.

Filmfestival Gent (2) met 'Get Low': klassieke kluizenaarskroniek

2010-10-28T11:54:00.000-07:00

Voor de website van Knack Focus trok ik de afgelopen maand op tiendaagse naar het Filmfestival Gent (12/10 - 23/10 2010). Geflankeerd door drie enthousiaste collega-verslaggevers (met name: Laurens Bouckaert, Sam De Ryck en Emi Catteeuw) resulteerde dat in ovenverse en onvervalste recensies, blog- en videoverslagen van op de Rode Loper. Lees hier alles over mijn rit door de actuele cinema.

'Get Low' ***
Van Aaron Schneider met Robert Duvall, Bill Murray, Lucas Black, Sissy Spacek

Robert Duvall schittert als kluizenaar in een klassieke Amerikaanse kroniek

Niet Clint Eastwood, wel een schitterende Robert Duvall neemt in 'Get Low' de rol van sociaal vervreemde knar op zich in een deels opgeblazen volksverhaal, deels op feiten gebaseerde legende van debuterend regisseur Aaron Schneider.

Tijdens de openingsscène van 'Get Low' wordt na een beangstigend visioen van een brandend huis, de uit de kluiten gewassen baard van Robert Duvall geïntroduceerd. Hij is de woeste kluizenaar Felix 'Bush' Breazeale uit Tennessee die met zijn jachtgeweer een kinderduo van zijn landstuk jaagt. De scène herinnerde mij in een plotse nostalgische bui aan de bijna even excentrieke, bebaarde en beruchte dorpsfiguur die in mijn kinderjaren op het platteland een beangstigende indruk op mij naliet.

Felix brengt het gros van zijn leven tijdens de Grote Depressie van de jaren '30 door in een gammel hutje in de bossen van Tennessee, waar hij iedere vorm van sociaal contact weert. In de stad doen de gekste geruchten de ronde over de eenzaat: dat hij duivelsgebroed is, in koelen bloede mensen vermoordde en over vreemde krachten beschikt. Niets is echter minder waar, zo blijkt. Achter het schrikwekkende profiel van Felix gaat immers een sentimentele goedzak schuil.

Hijzelf is er echter van overtuigd dat zijn laatste dagen geteld zijn. Daarom rijdt hij op een dag met zijn geweer en een grote som geld de stad in, naar de begrafenisondernemer Frank Quinn (ook een schitterende Bill Murray) en zijn jonge collega Buddy Robinson (Lucas Black). Vastberaden doet hij het lugubere voorstel om zijn eigen begrafenisfeest te regelen. Alleen maakt hij de bedenking om ze zelf ook bij te wonen.

Schneider evoceert op succesvolle wijze de Depressie van de jaren '30. Hij mag dan wel een debutant zijn, de sfeervolle, bluesy score en magnifieke beeldvoering tonen de skills van een ervaren regisseur (het zou evengoed Walter Hill kunnen zijn die dit klassieke drama op het witte doek heeft getoverd.) Duvall staat als vanouds schitterend te acteren als een getormenteerde, zwerverachtige man. Ook Bill Murray verdient een pluim als de begrafenisondernemer van dienst, die noch held, noch slechterik speelt. Ook al mocht het einde wat ons betreft iets minder voorspelbaar zijn en het tempo ietsje hoger liggen, 'Get Low' blijft een intimistische aanrader. Perfect Oscarmateriaal ook, me dunkt.

Filmfestival Gent (1): Pseudo-Hollywood romcom

2010-10-28T11:25:00.000-07:00

Openingsfilm 'Smoorverliefd' (0)

De gênante poging van Hilde Van Mieghem ('De Kus') om een Vlaamse versie te maken van een Hollywood-romcom is tenenkrullend, to say the least.

Hilde Van Mieghem, met: Veerle Dobbelaere, Wine Dierickx, Marie Vinck, Koen De Bouw, Kevin Janssens, Koen De Graeve

De 37ste editie van het Filmfestival Gent opende gisteren in het Kinepoliscomplex officieel en onder belangstelling van pers en publiek met 'Smoorverliefd', de derde langspeelfilm van Hilde Van Mieghem. Uiteraard was het kruim van de Vlaamse filmindustrie aanwezig op de rode loper voor een spetterende ceremonie.

Van Mieghem mag dan wel de eerste vrouwelijke regisseur uit de 37-jarige geschiedenis van het festival zijn, veel kwaliteit bracht ze in haar derde film echter niet ten berde. Wat bedoeld werd als een heerlijk luchtige poging om de Vlaamse romantische komedie nieuw leven in te blazen, bleef (ondanks enkele leuke vondsten) steken in een gênante poging.

Vaste vrouwelijke waarden als Marie Vinck, Wine Dierickx en Veerle Dobbelaere zetten hun mooie (naakte) zelve te kijk. Tevergeefs, helaas. Buiten een paar leuke vondsten die ons zowaar deden gniffelen – zijn de welgevormde borsten van dat verleidelijke drietal de enige positieve elementen van deze oubollige en clichématige familiefilm. De sterrencast – die ook nog werd vervoegd door de drie K's: Koen De Bouw, Kevin Janssens, Koen De Graeve, eneuh het ukkie Stef Aerts - slaagt er niet in deze slechte poging tot een slechte Woody Allen film naar een hoger niveau dan dat van een doordeweekse Hollywood-romcom te tillen.

Op naar het verhaal dan maar. 'Smoorverliefd' is zowaar een semi-autobiografische kijk op het turbulente liefdesleven van vier (sterke) vrouwen: de eigenwijze tiener Eva (Aline Van Hulle), haar halfzus Michelle (Vinck), moeder Judith (Dobbelaere) en haar tante Barbara (Dierickx). Van Mieghem omschrijft de plot en moraal als volgt: 'Ik wou op mijn manier de universele levensfasen van de moderne vrouw in vier verschillende leeftijdscategorieën tonen: van de eerste verliefdheid, tot het eerste orgasme en het eerste blauwtje). Gênant wordt het wanneer moeder Dobbelaere onbeschaamd uitwijdt over haar orgastische belevenissen in de aanwezigheid van haar eigen nageslacht. We zien het ten huize Van Mieghem misschien nog gebeuren, maar als je het van toepassing brengt op een doordeweeks gezin komt het toch allemaal opgeblazen kunstig tot zelfs ziekelijk over.

De mannen in de film zijn dan weer bordkartonnen personages. Een karikaturale versie van zichzelf, zeg maar. (Buiten Kevin Janssens die zijn bad boy-imago enigszins van zich af lijkt te willen schudden).

Overall krijgt de film van ons een dikke buis. Het mag dan wel een vaste regel zijn dat de overdrijving een voorname rol speelt in romcoms, in deze film weet Hilde Van Mieghem nergens een vaste tone of voice te vinden waardoor de scènes die echt moeten aangrijpen verzuipen in het moeras van de ongeloofwaardigheid.

Bekijk hier het filmpje van de openingsreceptie op het Filmfestival Gent. (gemaakt door Sam De Ryck en Emi Catteeuw)

(Her)lees ook de blog van Laurens Bouckaert vanop het Festival, waarin u alles te weten komt over, tja, het Filmfestival maar ook randfenomenen van Uitzonderlijk Belang zoals vergeelde hotelbijbels, nachtelijke café-uitjes, Tadzjikistaanse wonderen, Tim & Eric absurditeit en het tragische lot van mezelf.

Top 10 weerzinwekkendste films

2010-10-28T11:01:00.000-07:00

Wat zijn de weerzinwekkendste shockers uit de recente filmgeschiedenis?

Andreas Ilegems en Laurens Bouckaert lijstten een top tien van maagomkerende momenten op naar aanleiding van de hysterie rond ‘A Serbian Film’. Opgelet: niet voor gevoelige zieltjes of patiënten met hart- en digestiekwalen.

10. THE EBOLA SYNDROME (1996, Herman Yau)
Ebola Syndrome is een Hongkongse exploitationfilm uit de jaren ’90. De prent draait rond de psychopathische, verkrachtende, racistische, kortom: volstrekt immorele figuur genaamd Ah Kai. Deze Hannibal Lecter op speed ruilt, na de moord op zijn vroegere baas en diens vrouw, China in voor Zuid-Afrika, alwaar hij tewerkgesteld wordt in een Chinees restaurant. Bij een boodschappenbezoek aan een Afrikaans dorpje met zijn nieuwe baas, breekt het Ebolavirus uit. De gewetenloze Ah Kai is echter in een geile bui, en verkracht een door Ebola geïnfecteerde Zulu-vrouw. Ah Kai raakt eveneens besmet, maar blijkt die miraculeuze uitzondering te zijn die het virus wel draagt en kan verspreiden maar er zelf geen lichamelijke gevolgen aan overhoudt.
Zijn bazen in het Chinees restaurant (een getrouwd stel) willen Ah Kai euthanaseren omdat ze zowel van zijn besmetting als zijn moorddadig verleden op de hoogte zijn, maar hij is hen, als ervaren psychopaat, voor en serveert ’s anderendaags hun vlees in een nieuw hamburgergerecht.
Deze prent verheft volslagen immoralisme tot een kunstvorm en is niet eens slecht geregisseerd. Het monster in menselijke gedaante wordt vertolkt door Anthony Wong, een veteraan van maar liefst 161 films, die met zijn overacting het geheel met een schertsend sausje overgiet. Allerminst geschikt voor de politiek correcte geesten onder ons.

9. A SERBIAN FILM (2010, Srdjan Spasojevic)
‘La Grande Bouffe’ – een film uit 1973 waarin rijke mensen zich letterlijk dood vreten - had ook wel in onze top tien gekund, maar wij opteren toch voor het pas verschenen en veel ziekelijkere ‘A Serbian Film’. Deze newborntortureporn tart werkelijk alle verbeelding en behoort tot het weerzinwekkendste van wat we de laatste jaren hebben mogen ondergaan. In ‘A Serbian Film’ neemt een ‘gepensioneerde’ pornoster een nieuwe opdracht in het oude milieu aan om zijn gezinnetje te behoeden voor zijn aanzwellende financiële problemen. Die nieuwe opdracht blijkt echter nog weerzinwekkender en brutaler dan de optelsom van alle voorgaande exploten in zijn ‘acteercarrière.’ Als u zich iets kunt inbeelden bij de term ‘new bornporn,’ die door de makers voor het genre van de film werd bedacht, en u wordt door uw fantasie nog ver voorbij de grenzen van de doorsnee walgelijkheid gestuwd, dan zit u wellicht op het juiste spoor. Zó erg is het inderdaad. “Het is een dagboek van de verkrachting van de burger door de overheid. Het gaat over de monolithische kracht van leiders die hun onderdanen hypnotiseren om ze dingen te laten doen die ze eigenlijk niet willen. Je moet het geweld voelen om het te begrijpen,” aldus de mesjogge regisseur in The Guardian.
De film werd uit de programmering gehaald van het Londense Fright Fest – nochtans hét uitgelezen filmfestival voor liefhebbers van het stevigere griezel- en horrorwerk.

8. INSIDE - A L'INTERIEUR (2007, Alexandre Bustillo)Sarah - een zwangere vrouw die haar man verloor in een tragisch auto-ongeluk – krijgt op een regenachtige kerstavond in haar woning ongewenst bezoek van een psychopathische vrouw die uit is op haar ongeboren baby. Gewapend met een stel vlijmscherpe scharen gaat de demonisch geportretteerde agressor de zwangere Sarah te lijf, die op haar beurt wanhopig van zich af probeert te bijten door zich op te sluiten in de badkamer. De strijd op leven en dood culmineert in een brutale, ziekelijke variant op een keizersnede die weinig tot de verbeelding overlaat. Deze awardwinnende Franse horrorfilm van Alexandre Bustillo is berucht voor zijn extreem bloederige hak- en gorescènes. Telkens wanneer je zou denken dat de gruwelexcessen wel vaart zullen minderen, stuwt Bustillo het terreurniveau vastberaden omhoog. Buiten misschien enkele gestoorde Japanse horrorfilms, kunnen wij ons weinig titels voor de geest halen waarin een vrouwelijke nemesis zo ambitieus en onstuitbaar gewelddadig geportretteerd werd als in deze Franse gore.

7. AUDITION (1999, Takashi Miike)
De eerste notering voor Japanse veelfilmer annex zieke geest Takashi Miike. Een man gaat, een tijdje na het overlijden van zijn zieke vrouw, op zoek naar een nieuwe levenspartner. Zijn collega op het werk stelt voor om een partnerauditie te organiseren (only in Japan): daar komen gegarandeerd mooie vrouwen op af ! En zo geschiedt. Een heleboel mooie vrouwen passeren inderdaad de revue, die onze single op leeftijd aan de hand van een curriculum vitae en kort interview beter kan leren kennen. Geen enkele vrouw weet Aoyama echter te boeien. Tot hij de geheimzinnige ex-ballerina Asami leert kennen ...
Wat begint als een romantisch drama, eindigt in één van de huiveringwekkendste folterscènes ooit op een scherm vertoond. Takashi Miike ontspoort in het tweede deel van de film compleet en visualiseert daarbij nachtmerrietaferelen, sadistische fantasieën en tenenkrullende thrillermomenten die zich onverwijld in je zenuwstelsel vast klauwen. Het slot evenaart zelfs de gruwelpraktijken uit 'Salo.' Toch één van de cinematografisch sterkere titels uit ons lijstje, deze 'Audition.'

6. FLOWER OF FLESH AND BLOOD (1985, Hideshi Hino)
De Japanse Guinea Pig-reeks bestaat uit zeven controversiële films die gore exploitation-horror als basisingrediënt hebben. De tweede film uit de reeks, Flower of Flesh and Blood, werd door Hollywoodacteur Charlie Sheen verkeerdelijk voor snuff-movie aanzien en door de man gerapporteerd bij de FBI.
De legende wil dat Flower of Flesh and Blood daadwerkelijk gebaseerd is op een echte snuff-movie, die de regisseur werd toegestuurd door een gestoorde fan. Het verhaaltje heeft -zoals het snuffs of pseudosnuffs betaamt- niet veel om het lijf: man verkleed als samurai drogeert vrouw, rijt haar lichaam open en gebruikt haar lichaamsdelen voor zijn excentriek verzamelingetje. De slachtscènes zijn zo realistisch dat de makers verplicht werden om de werkwijze van hun special effects uit de doeken te doen.

5. IRREVERSIBLE (2002, Gaspar Noë)
Deze shock-thriller van Fransman Gaspar Noé werd in 2002 omgedoopt tot de brutaalste film van het jaar, een eretitel die hij grotendeels te ‘danken’ heeft aan zijn extreem realistische en tergend traag in beeld gebrachte verkrachtingsscène. Gaspar Noé koos – net zoals Christopher Nolan met ‘Memento’ – om zijn helletocht in een omgekeerde, non-lineaire vertelstructuur uit de doeken te doen. De film volgt van einde tot begin een dag in het leven van Alex (Monica Bellucci) die een kinderwens krijgt, hiervoor seks heeft met haar nieuwe vriendje Marcus (Vincent Cassel), ontdekt dat ze zwanger is, naar een feestje gaat met Marcus en haar ex-minnaar Pierre en vervolgens op haar terugweg in een voetgangerstunnel gruwelijk verkracht en tot één bloedende homp vlees in elkaar geschopt wordt. Cassel en Pierre gaan vervolgens onder invloed van drank en drugs op zoek naar de moordenaar - die ze tenslotte aantreffen in de homoclub ‘Le Rectum’. Na een desoriënterende en enerverende zoektocht waarbij je als toeschouwer zonder pardon wordt meegezogen in de helse, door shemales en masturberende homo’s bevolkte onderbuik van Parijs – geheel met in oorlogsreportagestijl gehanteerde camera, luide elektronische muziek en opgejaagde acteurs – slaan ze de schedel van de vermoedelijke verkrachter met een brandblusapparaat vakkundig tot pulp. Amen!

4. PINK FLAMINGOS (1972, John Waters)
Regisseur John Waters wordt vaak aanzien voor campkoning van de smakeloosheid. Wij vinden die titel wel te billijken.
Na Hairspray is Pink Flamingos waarschijnlijk zijn bekendste film. Alles draait in deze prent om Divine, trotse eigenares van de titel The Filthiest Person Alive. Ze wordt echter geconfronteerd met concurrentie: Connie en Ray Marble beweren zowaar nóg weerzinwekkender te zijn. Het geschil dat daarop uitbreekt levert een anderhalf uur durend vunzighedenfestival op. De rivalen halen elk op hun beurt het onderste uit de kan om te bewijzen tot welke smerigheden ze in staat zijn. Gelukkig zorgt de cartooneske aard van de personages ervoor dat u nog niet meteen de kotszakjes moet laten aanrukken, maar het scheelt toch niet veel.
Als u een avondje wenst te vullen met een komedie die er een punt van maakt om zoveel mogelijk taboes known to mankind (incest, bestialiteiten, kannibalisme, poepseks, etc.) te verenigen in één potsierlijk concept, dan weet u wat u te doen staat. Pink Flamingos zien, of wat dacht u?

3. ICHI THE KILLER (2001, Takashi Miike)
Tweede notering voor Takashi Miike. Hij tekende voor ‘Ichi The Killer’: een ultrasadistische so called Yakuzafilm en een soort prequel op de bestaande manga van Hideo Yamamoto. Anders dan bij Miike’s ‘Audition’ – waarin nog enig hoogstaand realisme en drama te bespeuren valt - is deze Takashi Miike een over the top chaotische, door extreem geweld overschaduwde bedoening die eerder neigt naar het absurde dan wel het geloofwaardige maar toch ook behoorlijk inventief is in uitwerking en stijl. Een martelscène waarbij acupunctuurnaalden en een vlijmscherpe snaar worden losgelaten op een hulpeloos slachtoffer, borrelend frituurvet dat zonder pardon over een aan vleeshaken bengelend slachtoffer gegoten wordt, bloed dat spuit uit opengereten kelen, iemands wang die afgerukt wordt van zijn kaak, darmen die hangen tot op het plafond, tepels die afgesneden worden, een excentrieke protagonist die zijn eigen tong afrukt en dan doodleuk de telefoon opneemt alsof er niets aan de hand is… Als u hier al duizelig van wordt raden wij u aan om ‘Ichi the Killer’ te skippen, want dit is Japanse wansmaak at it’s nastiest. Sappig extraatje: de topacteur die aan de protagonist - een geblondeerde, in flitsende designerkostuums gehulde über-sadomasochist - gestalte geeft, is in eigen land een jeugdidool/sekssymbool. Om maar iets te zeggen over de goede Japanse smaak. Bekijk hier de beruchte tongscène:

Ichi The Killer - Tongue Cutting Scene
Geüpload door robeu. - Bekijk uitgelichte video's en gehele TV shows.

2. CANNIBAL HOLOCAUST (1980, Ruggero Deodato)Cannibal Holocaust is hét uithangbord van de perverse exploitatiecinema van de jaren '70 en '80. De Italiaanse prent werd een kassasucces, ondanks een verbod op de vertoning ervan in verschillende landen. Tot op de dag van vandaag is de originele versie nog verboden in de U.K.
Het is 'm in deze kannibalenfilm te doen om de 'film in de film.' Een professor in de antropologie bestudeert het teruggevonden beeldmateriaal van een vermist gezelschap dat een documentaire wou draaien over een kannibalistische stam in het Amazonewoud. Wat de hoogleraar te zien krijgt, tart alle verbeelding.
In het tweede gedeelte van de film (de verhaallijn van de professor is nog een aanloop) krijgen we de rauwe (zowel qua vorm als qua inhoud), slordig gemonteerde beelden te zien. Daarin merken we dat het gezelschap aanvankelijk goed wordt ontvangen door een bepaalde stam waarnaar ze op zoek waren. Jammer genoeg was de weergave van een vreedzame gemeenschap allerminst de opzet van hun 'documentaire.' Dus provoceren, pesten en martelen ze de locals, die, moe getergd, op walgelijke wijze wraak nemen.
Het afsnijden van ledematen, brutale verkrachtingen (waarbij niet geaarzeld wordt om een puntige kei als dildo te gebruiken), het uiteenrijten of het spietsen van lichamen, ... er is niets walgelijks dat je met de menselijke anatomie kunt aanvangen waarvoor in Cannibal Holocaust wordt teruggedeinsd. Dit ronduit weerzinwekkende, maar geënsceneerd geweld, wordt gekoppeld aan 'authentieke' slachtingen van een paar dieren in het Amazonewoud (een schildpad, een aapje, een slang en een muskusrat werden voor de camera op walgelijke wijze geofferd).
De realistische, amateuristische look van de beelden en de waarachtige slachtpartijen van Amazonegedierte, hebben tot de mythe bijgedragen dat Cannibal Holocaust een snuff movie was. Regisseur Ruggero Deodato moest, beschuldigd van moord, zelfs een tijdje in een Italiaanse cel doorbrengen. Er volgde een proces waarin hij de special effects die hij had gebruikt uit de doeken moest doen.
Mensen die hiervan genieten, raad ik ten zeerste aan om psychologische hulp te zoeken. En dat meen ik.

1. SALO - O LO 120 GIORNATE DI SODOMA (1975, Pier Paolo Pasolini)Wat betreft ziekelijkheid en psychologische terreur in cinema spant deze mijlpaal van Pier Paolo Pasolini uit 1975 wellicht de kroon. Deze beroemdste en meest controversiële verfilming in mensenheugenis van de boeken van Markies De Sade situeren zich in de Noord-Italiaanse deelstaat Salò tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Vier zelfverklaarde liberteinen maar door-en-door corrupte fascisten rekruteren negen jongens en negen meisjes – stuk voor stuk van het zuiver aantrekkelijke soort - die ze herbergen in een decadente verlaten villa in Marzaboto. Daar moeten ze 120 dagen lang onder dwang en zichtbaar genoegen van hun sadistische superieuren naar de meest perverse verhalen luisteren, terwijl ze tijdens drie cycli – de cirkel van seks, de cirkel van stront en de cirkel van bloed - onderworpen worden aan mensonterende vernederingen, verkrachtingen en martelingen. Met het boek van De Sade als uitgangspunt klaagt Pasolini de barbaarsheden van het fascisme in Italië aan. Deze wansmakelijke allegorie op de oorlogsgruwelen in concentratiekampen werd bijna overal geband of gecensureerd. Opmerkelijk: Pasolini werd kort na de voltooiing van Saló vermoord, niet geheel onwaarschijnlijk door een jonge mannelijke prostituee die zijn film maar niets vond.
De hele film staat integraal op YouTube. Bekijk hier alvast de openingsscène van Saló. Of dat een aanzet is tot verderkijken is up to you.

In samenwerking met vriend en Knack Focus-collega Laurens Bouckaert

Audrey Hepburn: Our Fair Lady in beeld

2010-10-28T09:55:00.000-07:00

Fotograaf Bob Willoughby maakte historische portretten van Hollywoodstarlet Audrey Hepburn (‘Breakfast At Tiffany's’). Zijn collectie kan je digitaal bekijken op de website van Taschen Books.

Van haar Oscarwinnende debuut in ‘Roman Holiday’ (1953) tot het hoogtepunt van haar carrière in 'My Fair Lady' (1963). Bob Willoughby fotografeerde de in Elsene geboren en in Nederland getogen actrice Audrey Hepburn gedurende haar loopbaan in Hollywood. Als trouwe vriend - en in vlagen van platonische liefde - achtervolgde hij haar overal met zijn lens, zowel op als naast de set.

Dat resulteerde in een reeks ongeëvenaarde en tijdloze foto’s die Hepburn’s schoonheid en elegantie in al haar facetten vastlegt. De ster uit ‘Breakfast at Tiffany’s overleed in 1993 maar werd onlangs in een poll nog uitgeroepen tot mooiste vrouw van de 20ste eeuw.

Het verzameld werk van Willoughby werd uitgegeven door Taschen Books en kan je digitaal doorbladeren op hun website. Het is een Collector's edition waarvan nog welgeteld 1000 fysieke exemplaren voorhanden zijn.

Schitter met je Facebookvrienden in een filmtrailer

2010-10-28T09:51:00.000-07:00

Heb je er altijd al van gedroomd om jou naam te zien verschijnen als regisseur, producer én acteur in een professionele film? Surf dan als de bliksem naar de ‘Lost In Val Sinestra’ website en ga aan de slag.

Een taal selecteren volstaat en je wordt automatisch verbonden met negen Facebookvrienden naar keuze. Op basis van hun namen en profielfoto’s worden zij de ster in de vernuftige trailer van de horrorfilm ‘Lost In Val Sinestra’. De applicatie werd in het leven geroepen door de Zwitserse telecomprovidor Swisscom TV ter promotie van hun televisiediensten.

Het resultaat is verbluffend clever in elkaar gestoken en by far één van de leukste toepassingen op Facebook die we tot nu toe gezien hebben. Volumeknop open, een druk op ‘play’ en je waant je middenin een razendspannende horrofilm waar je vrienden voor de verrassende twists en turns zorgen. Genoeg geleuterd nu, test het vooral zelf eens uit.

Jack Kerouac’s ‘On The Road’ wordt verfilmd

2010-10-28T09:47:00.000-07:00

‘On The Road’, de invloedrijke cultroman van Jack Kerouac wordt eindelijk verfilmd. Op woensdag 4 augustus gingen de opnames van start. Walter Salles (‘The Motorcycle Diaries’) regisseert en scenarist José Rivera (ook ‘The Motorcycle Diaries’) nam het script voor zijn rekening.

Jack Kerouac’s autobiografisch ‘reisverslag’ handelt over zijn spontane road trips met enkele vrienden dwars door de Verenigde Staten en Mexico. Het boek verwierf cultstatus als het definitieve werk over de na-oorlogse ‘Beat Generation’ - jongelui die zich lieten inspireren door jazz, poëzie en drugs.

Artiesten, dichters, schrijvers, acteurs, muzikanten en zelfs fotografen lieten zich inspireren door de roman. Hunter S. Thompson’s psychedelische drugtrip ‘Fear and Loathing in Las Vegas’ zou er nooit van gekomen zijn moest Keroauc de fundering niet hebben gelegd. Kenmerkende roadmovies als ‘Easy Rider’, ‘Paris, Texas’ en ‘Thelma & Louise’ evenmin. Het was dus een kwestie van tijd vooralleer er een gepaste verfilming kwam.

Homo-erotisch
Die geplande filmadaptatie liet jaren op zich wachten. Toen Gus Van Sant de rechten verwierf wilde hij de homo-erotische ondertoon in het werk benadrukken. Francis Ford Coppola kocht de rechten in 1980 maar na het zien van ‘The Motorcycle Diaries’ – waarin een jonge Che Guevara ‘on the road’ Latijns-Amerika doorkruist - besloot hij regisseur Walter Salles carte blanche te geven. De film wordt geproduceerd door MK2 en Film 4. Coppola’s productiemaatschappij ‘American Zoetrop’ coproduceert.

De hoofdrollen zijn weggelegd voor Twilight-actrice Kristen Stewart, Garrett Hedlund en Sam Riley als Kerouacs’ alter ego Sal Paradise. Ook Kirsten Dunst, Viggo Mortensen en Steve Buscemi nemen een rol voor hun rekening.

Uwamungu Cornelis (‘Super8’) debuteert als regisseur

2010-10-28T09:36:00.000-07:00

Uwamungu Cornelis: 'Zonder een soort van visiemateriaal op zak te hebben, kan je niet zomaar bij het VAF aankloppen.'

Voor wie een beetje thuis is in het avontuurlijkere Vlaamse televisiewerk, komt zijn gezicht ongetwijfeld bekend voor. Drie jaar geleden haalde Uwamungu Cornelis – Mungu voor de vrienden - als stand-up comedian de eindronde van HUMO’s Comedy Cup. En tot voor kort kwam ‘deze neger’ op Acht – de digitale kwaliteitszender - waar hij dagelijks de videotheekuitbater en wannabe-filmregisseur Bert Adongo vertolkte in de minisitcom ‘Super8’.

Jongensdroom

Zijn ambitie om acteur en/of komiek te worden zette hij voorlopig even aan de kant om plaats te maken voor een jongensdroom: scenario’s schrijven en verfilmen. Inmiddels heeft hij zijn eerste project klaar: ‘Nachtuil’, een sobere kortfilm die zónder budget maar met veel enthousiasme in een rush werd gemaakt. En hoewel Uwamungu nauwelijks ervaring heeft als regisseur - hij heeft al wel een drietal korte scenario’s geschreven - mag het resultaat er best wezen.

Het verhaal: Gilbert – opmerkelijk vertolkt door acteur Eric Kloeck - is een eenzame man op leeftijd die ‘s nachts in een bar het bittere vocht van zijn laatste glas whiskey naar binnen kiepert. Wanneer hij op het punt staat om naar huis te gaan merkt hij de aanwezigheid op van een knappe, al even eenzame jonge vrouw - een prachtige Ariane Van Vliet - en besluit hij een praatje met haar te slaan. ‘Ik denk dat er in deze tijd veel mensen als Gilbert rondlopen, daarom probeerde ik via hem de naakte waarheid te vertellen,’ legt Cornelis uit. ‘De figuur van Gilbert is mijn uitgangspunt om aan te tonen dat sommige mensen uit een soort weemoed geneigd zijn datgene wat hen beter of gelukkiger kan maken, niét aan te nemen, waardoor ze hun eigen kansen hypothekeren. Neem het van me aan: over 20 jaar hangt Gilbert terug aan dezelfde toog, maar een even eenzame vrouw van dat kaliber zal hij nooit meer tegenkomen.’

Weinig middelen

Dat hij geen geld had om zijn verhaal in beeld te brengen, liet Cornelis niet aan zijn hart komen. ‘Zonder een soort van visiemateriaal op zak te hebben kan je niet zomaar bij het VAF aankloppen en vragen: Hey, kunnen jullie een aantal duizenden euro's opzijhouden voor mijn film?’ Dat de kortfilm – opgenomen op één locatie, namelijk de bar van het Antwerps kunstencentrum Monty - in één nacht moest worden gedraaid, baarde hem al evenmin zorgen. ‘Dankzij de goodwill van de acteurs en een gedreven team ben ik er volledig voor kunnen gaan.’

Toch hoopt hij in de nabije toekomst een budget los te krijgen voor zijn volgende project. Beginnende regisseurs raadt hij aan gewoon te blijven geloven in de gekozen weg. ‘Laat je ontmoedigen noch leiden door het geld. Als je een goeie entourage hebt, namelijk mensen die liefde delen voor film, kun je zélfs met weinig middelen mooie dingen creëren.’

Lees dit artikel op de site van Knack Focus

Bekijk Mungu’s kortfilm ‘Nachtuil’:

nachtuil (nightowl) from uwamungu cornelis on Vimeo.

De Spaghettiwestern volgens Alex Cox

2010-03-22T05:13:00.000-07:00

Gunslingers, mondharmonica’s en dorre woestijnen, opgesmukt met de klassiek geworden muziek van Ennio Moricone. Het laatste weekend van Offscreen Filmfestival stond in het teken van de (Italiaanse) Spaghettiwestern. Speciaal voor deze gelegenheid kon het festival rekenen op de expertise van een heel eigenzinnige Amerikaanse regisseur: Alex Cox. Afgelopen donderdag gaf hij een lezing over Spaghettiwesterns in Cinématek. En daarna vuurde Offscreen zijn behoorlijk geschifte westernparodie Straight to Hell (1987) af.

Lees mijn verdere bespreking op de site van Focus Knack

Of, bekijk hier een fragment uit het slot van Straight to Hell. (Je kan trouwens ook de volledige film bekijken op YouTube)

Grensverleggende animatie op Offscreen

2010-03-16T12:11:00.000-07:00

Dit weekend stond het Offscreen filmfestival in Brussel onder andere in het teken van de animatie. Afgelopen donderdag en zaterdag toonde het festival werk van twee grootmeesters van het getekende beeld: de knutselende kluizenaar Bruce Bickford en Tsjechisch tovertalent Jiri Barta.

Lees mijn (dubbel)recensie op de website van Focus Knack:

En bekijk ook mijn andere recensies van het Offscreen Filmfestival

De wetteloze wereld van Jess Franco

2010-03-08T11:23:00.000-08:00

Afgelopen zaterdag serveerde Offscreen in Bozar een dubbele dosis (s)exploitation van de hand van een Europese grootmeester in dat genre: Jesús ‘Jess’ Franco (1930, Madrid)

De ondertussen 80-jarige, invalide regisseur ontpopte zich met meer dan 200 films op zijn conto tot waarschijnlijk de meest productieve en alleszins de meest controversiële filmmaker ooit. Hij wordt dan ook terecht de Europese grootmeester van de (s)exploitation genoemd.

Lees mijn recensie van zijn chef d'oeuvre 'Vampyros Lesbos (1971)' op de website van Focus Knack . http://knackfocus.rnews.be/nl/entertainment/film/filmnieuws/lesbische-vampieren-op-offscreen/article-1194673468614.htm

Sekspop sprookje opent Offscreen

2010-03-05T04:06:00.000-08:00

Vanaf nu brengt ondergetekende drie weken lang verslag uit van het filmfestival Offscreen in Brussel op de website van Focus Knack. Jaarlijks maakt het festival in maart plaats voor onalledaagse en ongewone cinema. De programmatie wordt naar goede gewoonte gelinkt aan enkele thematische modules. Dit jaar ligt de focus op de Spaghettiwestern.

Daarnaast hebben ze ook oog voor een selectie veelbelovende (avant)premières. De derde editie van het festival zette gisteren zijn avontuurlijk aanbod in met de première van “Air Doll”, een bescheiden Japans stadssprookje van topregisseur Hirokazu Kore-Eda. In de hoofdrol: een sekspop met hart en ziel.

Klik hier door naar mijn recensie van 'Air Doll' op de website van Focus Knack.

Bekijk de trailer (mét Engelse ondertitels):

Monty Python reünie op groot scherm

2010-02-28T13:32:00.000-08:00

23 oktober 2009 was een heilige dag voor Monty Pythonfans. De 40ste verjaardag van het onnavolgbare Britse comedycollectief werd gevierd met de première van He's Not The Messiah (He’s A Very Naughty Boy), een muzikale bewerking van de legendarische langspeelfilm The Life of Brian.

Het gros van de Monty Pythonleden (met uitzondering van John Cleese en wijlen Graham Chapman) was weer van de partij in de Royal Albert Hall te Londen voor een kolossaal komisch oratorium waar niemand van terughad. De godheden van de absurde humor konden rekenen op bijval van een magistraal muziekorkest, enkele uitmuntende soloïsten en…drie schapen om terug volledig hun komische zelve te zijn.

Wie het evenement in Engeland niet vanop de eerste rij kon meemaken: always look on the bright side of life!
Op 25 maart kondigen 90 Britse bioscopen en cinemazalen in 14 Europese landen een unieke eenmalige bioscoopvertoning van het evenement aan.

Ook Utopolis Turnhout en Mechelen geven gehoor aan het initiatief. Want de bioscoopketen belooft immers als enige in ons land dat ze de film op 1 april zullen vertonen in hun zalen.

http://www.utopolis.be/events/83/

‘Inner City vs. Outer Space’

2010-02-21T13:11:00.000-08:00

De Britse komiek, radio- en tv-presentator Joe Cornish maakt zijn debuut als filmregisseur met 'Attack The Block', een komische sciencefictionfilm.

Cornish is dan vooral bekend van de Britse televisie, waar hij in 1996 cultstatus verwierf bij jonge twintigers met de ironische cultuursketch The Adam and Joe Show. Daarin parodieerde hij met zijn komische kompaan Adam Buxton op onnavolgbare wijze onder andere Star Wars (Jed Eye!).

Cornish had ook bijrolletjes in de films van Edgar Wright: eentje als zombie in de horrorparodie Shaun of the Dead en als misdaadofficier in de actiekomedie Hot Fuzz. Recent tekende hij nog voor een bijdrage aan het scenario van Steven Spielberg’s langverwachte filmadaptatie van de Kuifje albums.

La Haine meets Aliens

'Attack the Block' is een grappige en flitsende sciencefictionfilm over een bende jeugdcriminelen die het opneemt tegen buitenaardse wezens in de binnenstad.

Een film die zich nog het liefst laat omschrijven als 'La Haine meets Aliens'. Een gedetailleerde synopsis (in het engels, weliswaar) en enkele geruchten over de casting vind je op slashfilm.com.

Interessant is het recent vrijgegeven artwork dat aan de film voorafgaat.

Oordeelt u vooral zelf:

Bekijk hier een fragment van de beruchte Star Wars-parodie uit The Adam and Joe show.

Review Tokyo!

2009-03-13T09:51:00.000-07:00

Deze bijster originele stadstriptiek van cultregisseurs Michel Gondry, Leo Carax en Bong-Joon-Ho die vertedert, verrast, provoceert en verwondert zette als openingsfilm en First Offscreening, meteen al de toon van de tweede editie van het filmfestival ‘Offscreen’. De zaal zat in een mum van tijd volgepropt met een menigte fans van ongewone cinema die kregen wat ze verwachtten.
Tokyo! koppelt drie totaal verschillende, korte verhalen van cultregisseurs Michel Gondry, Leo Carax en Bong-Joon-Ho, aan elkaar. Elke film neemt ongeveer een halfuurtje in beslag. De Aziatische metropool fungeert als fotogenieke achtergrond voor een poëtisch, gebald en wondermooi huzarenstukje cinema. TRANSFORMATION, ANARCHY en REBIRTH, zo vat de trailer de film perfect samen.

‘Interior Design’ weerspiegelt de stijl van Michel (ETERNAL SUNSHINE OF THE SPOTTLESS MIND, THE SCIENCE OF SLEEP) Gondry in al zijn subtiliteit. Intieme close-ups en bruisende, snelle stadsshots mengen zich door elkaar in een poëtische allegorie. Een jong koppel gaat op zoek naar een appartement in Tokyo. Hiroko is een jonge regisseur (van pornofilms) die in een inpakwinkel werkt. Akiri voelt zich in de schaduw van zijn ambitie belandt en weet haar plaats niet meer in de wereld. Het koppel vervreemt langzamerhand van elkaar wat resulteert in de letterlijke transformatie van het meisje in een houten stoel. “Ik heb mij nog nooit zo nuttig gevoeld” citeert ze in een brief op het einde van de film. Een subtiel in beeld gebracht poëtisch – metafysisch verhaaltje.

Laat het eerste deel er u vooral niet van weerhouden om met ‘Merde’ van Leo Carax (LES AMANTS DU PONT-NEUF, POLA X) alsnog een ongemakkelijke, provocerende filmervaring weg te kapen. ‘Merde’ belichaamt namelijk een stevige brok absurditeit en anarchie. De thematiek verwijst naar racisme, illegaliteit, de doodstraf en terrorisme en weerspiegelt daarmee de post-9/11 actualiteit van vandaag. ‘Het Rioolmonster’, een lelijk wezen dat een onverstaanbare wartaal uitkraamt komt op regelmatige tijdstippen vanonder de grond tevoorschijn en krioelt zich door de straten van Tokyo alwaar hij dood en vernieling zaait. Het duurt niet lang of hij wordt op de hielen gezeten door zowat het hele stadsfirmament. Het gedrocht krijgt een Franse advocaat die zijn taal beweert te begrijpen. Diens taak is dus om de primitieve wartaal te vertalen in een verstaanbare boodschap. Zo blijkt dat het gedrocht een intense afkeer heeft tegenover de mensheid. Vooral de Japanners met hun “ogen die lijken op vagina’s” verwenst hij maar al te graag. Carax hanteert een speelse filmstijl die met splitscreens en nieuwsflashes voor afwisseling zorgt. Een instant klassieker die naar mijn mening schreeuwt om een langspeelversie.

‘THE HOST’ regisseur Bong-Joon-Ho slaat met de afsluiter van dienst, het wondermooi in beeld gebrachte ‘Shaking Tokyo’ een heel andere weg uit dan zijn vorige film. Een 'hikikomori', of iemand die zich jarenlang opsluit in zijn zorgvuldig ingerichte appartement, breekt zijn routine. Hij maakt oogcontact met het charmante pizzameisje, verlaat uiteindelijk zijn huis en dwaalt neurotisch door de stad rond. Ondanks de sfeervolle beeldregie blijft dit derde deel, door de verbijsterende impact van het middenstuk, niet zo sterk hangen.

Door de aaneenrijging van drie unieke verhalen vormt Tokyo! een verrassend eigentijdse, sociaal-economisch relevante filmparabel over een stel buitenbeentjes wier karakters gevormd worden door de grillen van een grootstad. ‘Do we shape cities, or do cities shape us?’, zo luidt de tagline die we in de trailer te zien krijgen en ook perfect de onderliggende thematiek van deze film samenvat.

Back To Business

2009-03-13T09:35:00.000-07:00

Fans van ongewone, onalledaagse cinema kunnen gedurende drie volgeboekte weekends terecht in Cinema Nova te Brussel, voor de tweede editie van het eigenzinnige filmfestival 'OFFSCREEN'. Een initiatief van de vzw Marcel in samenwerking met Cinema Nova (de centrale festivallocatie), de Cinematek (het voormalige Filmmuseum) en Bozar.

Het festival ruimt plaats voor nieuw werk van getalenteerde, onafhankelijke filmmakers, zeldzame cult klassiekers, bijzondere documentaires en offbeat genres van over de hele wereld. Meer dan veertig langspeelfilms, enkele korte filmpareltjes en een aantal speciale evenementen staan garant voor een gevarieerd en avontuurlijk aanbod.

Het festival is ondertussen al toe aan zijn tweede weekend, maar voor jullie plaats ik hier graag enkele reviews. Vooralleerst een introductie. Zie ook: www.offscreen.be voor meer praktische informatie.

The Proposition

2008-10-27T07:35:00.000-07:00

The Proposition is een ‘moderne’ variant op de traditionele amerikaanse western, waarin de echo’s van Peckinpah en Leone duidelijk merkbaar zijn. Maar in plaats van het alombekende Wilde Westen verhuist de setting naar de uitgestrekte Australische outback van de negentiende eeuw, en maken de indianen plaats voor primitieve aboriginals.

Verantwoordelijke voor het script is songwriter Nick Cave. Die tekende eerst enkel voor de soundtrack, maar werd nadien door regisseur John Hillcoat benaderd om het scenario te schrijven. In een tijd van amper 3 weken wist de muzikant het script klaar te stomen. De typerende kenmerken van Cave’s muziek: een zwargallige kijk op het leven, brutaliteit en hier en daar een goede dosis humor en ironie, komen ook bovendrijven in de thematiek van dit gitzwarte drama. Zij het hier vooral in beeldende vorm.

De eerste scène is een meedogenloze shootout die meteen de toon zet voor de film; rauw, bloederig en zeker niet verlegen om een lijk meer of minder.
Dat is ook wat we krijgen. Het geweld is niet gratuit en wordt ook bewust gedoseerd, maar als het eenmaal losbarst (zij het in de vorm van een spectaculair uiteenspattend hoofd, een martelscène met zweepslagen of hier en daar een koelbloedige executie) is het in your face.

Hoofdpersonage Charlie Burns (op coole wijze vertolkt door Guy Pierce)is een beruchte Ierse ‘outlaw’ die van de Britse kapitein Stanley (fantastisch neergezet door Ray Winstone) een voorstel krijgt: hij kan zijn gevangen jongere broer Mike redden van een lot aan de galg indien hij zijn oudere broer Arthur(de beruchte leider van een moorddadige bende die verantwoordelijk is voor de moord op een koloniale familie), opspoort en vermoordt. Hij krijgt 9 dagen om zijn opdracht tot een goed einde te brengen.

Wat volgt is de queeste van Charlie doorheen de desolate Australische outback, waarbij hij niet alleen moet afrekenen met de gevaren van de natuur, maar ook met zijn innerlijke demonen die hem voor een moreel dilemma plaatsen; zal hij het leven van zijn oudere broer nemen om zijn andere broer te redden? Loyaliteit wordt tegenover onrecht geplaatst.
Dat de personages de nodige diepgang vertonen bewijst ook de fenomenale acteerprestatie van Ray Winstone. Diens captain Stanley worstelt eveneens met zichzelf. Hij is een goede man, die enkel de wet wil handhaven, maar hij wordt voortdurend onder druk gezet door zijn superieuren. Door Charlie het voorstel te doen heeft hij een ondeugdzame beslissing gemaakt en verliest hij zijn gevoel voor rechtschapenheid.
Het is die morele ambiguïteit van de personages, hun voortdurende twijfel en de afwezigheid van good guy versus bad guy (elk personage worstelt immers met zijn eigen beslissingen), dat de film zo fascinerend maakt.

De Australische outback vormt het kloppend hart van ‘The Proposition’. Het is een dor niemandsland dat bevolkt wordt door outlaws, primitieve aboriginals, en Britse kolonies die het landgoed willen ‘beschaven’. Thema’s als racisme worden ook niet onder stoelen of banken gestoken. De lokale aboriginals, in de film ‘blacks’ genoemd, krijgen het hard te verduren. Zij worden voortdurend opgejaagd door de Britten en behandeld als wilde apen. De natuur is een belangrijke antagonist in de film en die wordt op een adembenemende wijze in beeld gebracht. De stijlvolle fotografie en de bedwelmende, vaak poëtische muzikale score van bad seed Warren Ellis (waar Nick Cave ook deels de hand in had) maken deze film apart, uniek en eigentijds.

Verwacht geen revolutionaire of grensverleggende cinema, maar wel een sfeervol equivalent van het westergenre dat in de jaren ’60 hoogtijden vierde, maar sindsdien wat teruggedrongen werd in de Amerikaanse filmcultuur. De prent mag in geen geval onderdoen voor zijn klassieke voorgangers. Enig minpunt misschien is het trage tempo van de film, dat in tijden van hyperkinetische en snel gemonteerde actiescènes nogal slenterend voortdijnt. Maar al bij al is dit een mooie parel van een film die terecht met het label kwaliteit kan bestempeld worden. Met de handtekening van Nick Cave eronder kan dat ook niet anders.
Beoordeling: ***/4

Mooie dames op exclusief mannenevenement

2008-10-22T05:46:00.000-07:00

De mannelijke filmliefhebber die met hoogstaande verwachtingen uitkeek naar het nieuwe equivalent van de Vlaamse ‘thriller’ kon zijn ogen de kost geven op de allereerste ‘Men’s Night’ in Utopolis Mechelen. Op 21 oktober ging daar ‘Loft’, de veelgeprezen nieuwe film van VRT-iconen Erik Van Looy en Bart De Pauw, in première.

Met een prijskaartje van 10,50 euro kon je naar de bioscoop afzakken voor een exclusief mannenevenement. Het kon niet gepaster. De film handelt immers over 5 getrouwde mannen die samen een loft huren om hun vrouw te bedriegen. Het hele gebeuren werd gesponsord door Audi. Het was de allereerste keer dat Utopolis dit evenement organiseerde.

Kaderend in het thema van de film werden bezoekers ontvangen met een kleine receptie. Daarna konden ze afzakken naar de zaal, waar voor aanvang een wervelende lingerieshow plaatsvond. Die werd gesponsord door modellenbureau Lano Models.
De aanwezige mannelijke filmliefhebber kon in Utopolis Mechelen naar hartenlust genieten van nog meer vrouwelijk schoon, want ook in de film viel een resem mooie dames te bewonderen. De voorstelling van ‘Loft’ was dan ook het hoogtepunt van de avond. Een thriller van formaat die een nieuwe standaard zet voor Vlaamse topcinema. De kritieken over de film waren algemeen lovend. Niet meer dan terecht, zo blijkt, want deze film heeft alle elementen die een cinefiel van het thrillergenre verwacht. Een uitgekiende plot, visueel verbluffende beelden en een uitmuntende cast die het beste van zichzelf geeft. Kortom, cinema van Vlaamse makelij met een kwaliteitslabel.

Spijtig dat deze ‘Men’s Night’ zo snel voorbij was. Na afloop van de film (rond een uur of 10) verlieten veel mannen, na nog een drankje of twee, al de bioscoop. Van een echte afterparty bleef dus weinig over. Misschien lag het aan het gebrek aan vrouwelijk schoon, waardoor de mannen na de lingerieshow wat op hun honger bleven zitten. Van overspel dus alvast geen sprake op deze Men’s Night!

Aaron Sorkin & the Facebook Movie

2008-10-11T08:53:00.000-07:00

Het zal je wellicht wat vreemd in de oren klinken, maar het is officieel bekend gemaakt.

In de nabije toekomst zal er een film verschijnen over hét internetfenomeen van dit moment; de community-website "Facebook".

Aaron Sorkin (regisseur van Charlie Wilson's War en scenarist van onder andere The West Wing en A Few Good Men), sleutelt momenteel aan het scenario voor de film.

Om te bevestigen dat het menens is liet producer Scott Rudin al weten dat Sorkin een deal heeft gesloten met Sony Pictures om de film te schrijven.

Voor de gelegenheid maakte Sorkin zijn eigen Facebook-pagina aan, waarop hij beweert niet vertrouwd te zijn met de gloednieuwe internethype. Hij stelt er zichzelf en het idee voor de film voor:

"Welcome. I'm Aaron Sorkin. I understand there are a few other people using Facebook pages under my name--which I find more flattering than creepy--but this is me. I don't know how I can prove that but feel free to test me.

I've just agreed to write a movie for Sony and producer Scott Rudin about how Facebook was invented. I figured a good first step in my preparation would be finding out what Facebook is, so I've started this page."

In een klap creëerde hij ook de 'Aaron Surkin & the Facebook Movie Group'.

Facebookers kunnen zich lid maken van die groep. Het is de bedoeling dat leden opmerkelijke verhalen in verband met Facebook via die profielpagina verzamelen, en dat er (massaal)gediscussieerd wordt over het concept.

Zo voorzien gebruikers de man van inspiratie voor de inhoud van de film. Slim gezien, niet? Momenteel kan Sorkin zich wereldwijd 8.009 leden toeëigenen.

"I honestly don't know how this works, which is why I'm here. If anyone has any questions I'd be happy to answer them as best I can. If anyone has any comments I'm glad to listen. And if anyone has any Facebook stories I think they might be helpful."

Link naar Sorkin's Facebook pagina: http://www.facebook.com/group.php?gid=33807262256&

Early works - Part 1-

2008-06-04T08:24:00.001-07:00

De Hollwyood Saloon trakteert op hun website op enkele studentenfilms (voornamelijk kortfilms in zwart-wit, 16 mm, VHS) van sommige van de -u hoort het goed- allergrootste cinematografen uit de geschiedenis van Hollywood.

Het is een unieke verzameling van authentiek bronnenmateriaal, dat nu, in het digitale internettijdperk, meer dan ooit in handbereik is voor de échte filmliefhebbers. (Hoewel veel vroege werken in de kast werden gestopt en bijna onmogelijk terug te vinden zijn)

Voor een opkomend filmmaker (die van zijn fascinatie voor film een professionele start wil maken en zijn allereerste meesterwerk nog moet vervaardigen), is het vaak intimiderend om zich te spiegelen aan grote kaskrakers. Daarom is het voor hen ook interessant om eens een kijkje te nemen bij de vroege werken van specialisten. Zo blijkt dat zij ook van nul hebben moeten beginnen; met een laag budget, beperkte apparatuur, onbekende acteurs, maar wel een droom, een visie en een onweerlegbare passie voor cinema.

Het vroege talent en de creativiteit van deze filmmakers was al volop in de maak nog voor ze hun allereerste grote langspeeldebuut op het witte scherm maakten. Velen betraden op de filmschool eerder de experimentele 'avant-garde' weg, alvorens zich toe te richten op 'mainstream' en succes.

Met deze selectie ga je terug in de tijd, en onderga je het leerproces van Martin Scorsese, James Cameron, Stanley Kubrick, Quentin Tarantino, Steven Spielberg, David Lynch, en nog vele anderen, die later enkele van de meest belangrijke films van de 21ste eeuw maakten.

Bron: http://www.hollywoodsaloon.com/

Lees ook: The Hollywood Saloon

De films zijn afgehaald van YouTube. Dat wil zeggen dat er geen garantie staat op de houdbaarheid. (kwestie van auteursrechten). De beschikbaarheid kan dus tijdelijk en van korte duur zijn.

Klik op de afbeelding om de film te bekijken:

Gonzo

2008-06-02T10:08:00.000-07:00

"Gonzo is een stijl van journalistiek waarbij de verslaggever onlosmakelijk verbonden is met de handeling die zijn onderwerp is (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de vertelstijl of de stijl waarin hij enkel een passief toeschouwer is)."

De voornaamste voorttrekker van deze stijl is verslaggever Hunter S. Thompson, een Amerikaanse journalist en schrijver die vaak ten velde trok onder het pseudoniem 'Raoul Duke'. Hij wordt beschouwd als de grondlegger van de 'new journalism', zelf noemde hij het 'gonzo journalistiek'

Objectiviteit in verslaggeving is een fabeltje. Zo beweerde Thompson althans, die zich voordoet als een auteur die onlosmakelijk verbonden is met zijn onderwerp. Ware gebeurtenissen en sociale -, en politieke analyses, zouden moeten worden vermengd met fictieve geschiedenissen en drugsvisioenen. Zijn reportages over de Hell's Angels" worden door velen beschouwd als de eerste vormen van 'gonzo journalism'. Thompson ging werkelijk los in 'Fear and Loathing in Las Vegas', dat in 1998 verfilmd werd door verbeeldingrijke regisseur 'Terry Gilliam' (12 Monkeys, Brazil) met Benicio Del Toro en Johnny Depp in de hoofdrollen.

"We're just gonna have to make it up along the way, pure gonzo journalism" Hunter Thompson

Fear and Loathing in Las Vegas gaat over een sportjournalist Raoul Duke (in de verfilming gespeeld door Johnny Depp) en zijn advocaat Dr. Gonzo (in de verfilming gespeeld door Benicio Del Toro), die naar Las Vegas rijden om er een motorcrosswedstrijd te bekijken. Raoul is verslaggever wiens opdracht erin bestaat een verslag te schrijven over de race.
Ze reizen in een rode cabriolet, die volgestouwd is met drank en drugs. Ze beleven een hallucinante trip naar het hart van 'The American Dream'. Duke noemt dit gebeuren een opdracht; voor Dr. Gonzo is het een missie om zijn cliënt voor zelfverwoesting te behoeden.

Bekijk hieronder een clip en trailer van Fear and Loathing in Las Vegas waarin Johnny Depp volledig opgaat in zijn vertolking van Hunter Thompson a.k.a 'Raoul Duke'.

Film Clip

Trailer

Filmscores on Deezer.com

2008-05-07T03:25:00.000-07:00

Deezer.com is a french music-on-demand website à la Last.fm. You can download and stream music, it's free and legal! However, the tracks aren't available as free mp3-download. Still you can click on the "download" button if you want to listen to a song. It contains a link to the online musicstores iTunes and Amazon, where you can buy the songs legally but at a cost.

Be sure to check out my music player (on the right hand side, you can find the widget that says Deezer). It contains a variety of film scores and soundtracks (both electronic and instrumental): from James Horner, to Danny Elfman, to Vangelis, Tarantino, Radiohead, Propellerheads, Underworld, Hans Zimmer, Nino Rota, The Dust Brothers, John Murphy, Art Zoyd, Gustavo Santaolalla and many more.

It's a journey through all of my favorite tracks from some of the best movies ever created.

The playlist will automatically start when you open this blog, but you can easily skip tracks by clicking on the small forward button. To avoid boredom I will change the opening track from time to time.

You can play the songs and even add them to your own personal Deezer page. Below on the search bar you can fill in the name of an artist and their own Deezer artist page will automatically appear on screen. Visit the Deezer-blog for guidelines and updates.

Thanks, and enjoy the music!

The Spirit: My City Screams

2008-05-07T02:43:00.000-07:00

Van regisseur Frank Miller (maker van 300 en Sin City)komt deze gloedniewe graphic novel adaptatie, gebaseerd op de legendarische comic 'Will Eisner's The Spirit'. Het belooft een stijlvolle 'action adventure love story' te worden, in de stijl van 'Batman Begins' en 'Sin City'. Klik hier voor de teaser trailer.

De film vertelt het verhaal van een voormalige agent (Gabriel Macht) die op mysterieuze wijze terugkeert uit de dood als 'The Spirit', een gemaskerde wraker die het opneemt tegen crimineel gespuis in de donkere schaduwen van Central City. Hij moet opboksen tegen zijn aartsvijand, 'The Octopus', vertolkt door Samuel L. Jackson, die de stad wil vernietigen en onsterfelijkheid najaagt. 'The Spirit' krijgt ondertussen ook te maken met een horde bloedmooie vrouwen die de gemaskerde held ofwel willen verleiden, liefhebben of vermoorden.

Ook te zien in deze prent zullen zijn: Scarlett Johansson en Eva Mendes.

Lees ook On Screen: Graphic Novels

The Spirit werd door Will Eisner gecreëerd in de jaren '40. Publicaties van de gemaskerde held verschenen wekelijks en 7 dagen op 7 in de striprubriek van een zondagskrant. De serie werd toen beschouwd als een van de belangrijkste, meest betekenisvolle in het het comic-art genre. Eisner creëerde en populariseerde zijn eigen conventies qua stijl, techniek en verhaalvertelling, die veel professionele artiesten later zouden beïnvloeden.

De verhaalstijl van de strips varieerde constant: van crime drama tot film noir over luchtige avontuur, van mysterie en horror tot liefdesverhalen. Vaak met verrassende elementen die het genre een unieke twist gaven en alle verwachtingen ervan overboord gooiden.

Dario Argento Montage - Warning: Contains Extreme Violence!

2008-04-21T15:39:00.000-07:00

Grindhouse Fake Trailers

2008-04-16T15:54:00.000-07:00

Onlangs zag ik 'Death Proof', van Quentin Tarantino. Samen met Robert Rodriguez' 'Planet Terror' vormen deze twee flicks 'Grindhouse', een zogenaamde 'double feature' die de kijker meesneemt naar de grindhouses: bioscopen die vooral exploitatiefilms draaiden en in de jaren '60 en '80 populair waren in de VS.

Planet Terror draait om een groep rebelse buitenbeentjes die een invasie van moordende zombies proberen te overleven, terwijl Tarantino's Death Proof gaat over een pyschopatische stuntman die jonge vrouwen vermoordt met zijn stuntwagen. Daarnaast zijn er enkele fictieve trailers gemaakt door verscheidene bekende regisseurs.

Ondanks het naar mijn mening geweldige concept, lag de ticketverkoop niet zo hoog dan verwacht. Daarom werd de film in Nederland en België opgesplitst in twee verschillende films, die ook op een aparte datum gereleased werden. Jammer maar helaas want blijkbaar staat de bioscooptrekker van vandaag niet open voor experimenten. Geen verwijt, want Grindhouse is natuurlijk veel minder 'mainstream' dan de meesten (sinds Kill Bill) van Tarantino verwachten.
Toch bewijst hij met Grindhouse dat hij nog steeds één van de (weinige) betere filmmakers in Hollywood is die het publiek kan trakteren op onbegrensde, smakeloze, maar desalniettemin bijzonder genietbare pulp. Nu maar hopen dat de films op dvd wel door een groot publiek gesmaakt kunnen worden. Dit is namelijk het soort bullshit waar je later nog is naar terug zult grijpen, als de nood hoog is en je de vele moraalprekende Amerikaanse rotzooi beu bent.

Het is cinema for fun, onzin maar wel goed voor een avondje vertier, niet meer. Hou je van bloedmooie vrouwen, vulgaire taal, scherpe en brutale dialogen, een driedubbele portie humor en rondspattend bloed? Ga dit zien!

Bekijk hieronder de neptrailers:

Machete

Werewolf women of the SS

Hobo with a Shotgun

Thanksgiving

Don't

Lola Rennt clips and music videos

2008-04-15T10:03:00.000-07:00

Naast een hippe montage beschikt Lola Rennt ook over een sublieme soundtrack, met vele sfeervolle techno tracks. Oordeel zelf maar. Hieronder staan enkele clips en muziekvideo's, waaronder ook die van de hit 'Believe', gezongen door Lola actrice Franka Potente (The Bourne Identity, The Bourne Supremacy).

Franka Potente - Believe

Lola Rennt Opening Scène

Die Deutsche Kinematek: Tom Tykwer

2008-04-15T09:44:00.001-07:00

Tom Tykwer is één van mijn favoriete Duitse filmregisseurs. Samen met onder andere Fatih Akin (Gegen Die Wand) is hij één van de grootste namen in de Duitse filmbusiness. Na het bekijken van het hyperkinetische 'Lola Rennt'(1998) en het recentere epos 'Perfume: The Story of a Murderer'(2006), wist deze regisseur mijn aandacht meteen te vestigen.

http://www.tomtykwer.com/

Tom Tykwer heeft in de afgelopen jaren bewezen dat er nog altijd een hoop moois uit Duitsland komt en dat de toekomst er goed uitziet voor de Duitse film.

Hieronder een compilatie van enkele trailers en clips uit zijn beste films

Winterschläfer openingsscène

Lola Rennt:

Met 'Lola Rennt' uit 1998 brak hij door bij een groter publiek, zowel nationaal als internationaal. Deze film richt zich dan ook meer op de MTV-jeugd en moet het vooral hebben van het spelen met de tijdstructuur, de razendsnelle montage en de mix van stijlmiddelen.

Perfume: The Story of a Murderer

Two awards for PERFUME at the European Film Awards 2007
PERFUME has won two prices at the European Film Awards 2007. The ceremony took place in Berlin on December 1st. Uli Hanisch won the „European Film Academy Prix d´Excellence“ for his outstanding achievements in Production Design, while this year´s best Cinematography Award was granted to Frank Griebe.

'Perfume' is een groots opgezette verfilming van de gelijkname bestseller 'Das Parfum' van Patrick Süskind.

Berlin und die Deutsche Kinemathek

2008-04-15T08:22:00.000-07:00

Onlangs ben ik in het kader van mijn studies journalistiek aan de Katholieke Hogeschool Mechelen naar Berlijn geweest. Een fascinerende stad die ook heel wat teweeg heeft gebracht op filmgebied.

Zo is er de befaamde 'Kino International'; vroeger de grootste Oost-Duitse bioscoop tijdens het DDR tijdperk, en nu een publiekstrekker vanwege zijn gevarieerd programma van grotendeels Duitse alternatieve maar ook het betere Amerikaanse filmwerk. http://www.kino.com/

Op het Potzdamer Platz, naast het grote Sony Center bevindt zich een 'Imax' theater. Die focust zich op 3-D films; voornamelijk natuurdocumentaires. Sinds kort staat ook de allernieuwste U2 concertfilm in 3D op het programma. De bioscoop beschikt over het grootste bioscoopscherm van Duitsland en is een ware aanrader voor fans van 3D cinema. http://www.cinestar-imax.de/

Filmhaus Berlin is dan weer een prachtig museum dat de visuele werelden van film en televisie bij elkaar brengt en het filmlandschap uit heden en verleden in (maar deels ook buiten) Duitsland tentoonstelt. Met binnenin een verbluffende gang bezet met spiegels, spectaculaire lichtpresentaties, adembenemende gallerijen en genoeg authentiek filmmateriaal, registreert het museum de magie van een eeuw Duitse filmgeschiedenis.

Welcome to London: 28 Weeks Later

2008-04-15T05:43:00.000-07:00

Deze kortfilm werd gemaakt op de set van '28 Weeks Later', de sequel van Danny Boyle's postmoderne zombie avontuur'28 Days Later', wanneer de hel losbreekt.

The Incredible Hulk Trailer

2008-04-15T04:29:00.001-07:00

Ziehier, de allernieuwste superhero adaptatie. Na het minder goede 'Hulk' (een film die meer focuste op het psychologische aspect dan het avontuurlijke, wat de film niet ten goede kwam) uit 2003, met Eric Bana, werd besloten een gloednieuwe herwerking/sequel te maken van de beroemde comic figuur. Niemand minder dan Edward Norton (bekend van het schitterende 'American History X') werd gecast als het groene monster. Een uitstekende keuze lijkt mij. Nu nog afwachten of de film evengoed, zoniet beter zal worden dan zijn voorganger. Ik kijk er alvast naar uit, de trailer oogt spectaculair. Oordeel zelf maar!

Trailer

"Edward Norton smashes his way through city streets in the action-packed exclusive trailer for the upcoming superhero flick."

Music Videos

MTV Shows

Entertainment News

Verhaal:

Bruce Banner probeert zijn alterego de Hulk van zich af te schudden. Dan duikt de slechterik de Abomination op die New York onveilig maakt. Banner moet beslissen, of hij wordt een normaal persoon of hij wordt voor eeuwig een Hulk, om de stad te beschermen.
In het verhaal zal ook het Marvel-strippersonage Thunderbolt Ross opduiken.

In tegenstelling tot 'Hulk', die door Universal Pictures werd geproduceerd, wordt deze film door Marvel zelf geproduceerd. Universal zal nog wel steeds de distributie op zich nemen.

Toen de eerste film van Hulk uitkwam, met Eric Bana als Bruce Banner/Hulk, had producent Avi Arad al het idee om een vervolg te maken. In 2006 werd dit pas officieel bekend gemaakt. Volgens Arad zal het budget van de film boven de 100 miljoen dollar liggen. Deze film zal meer in de sfeer zijn van de originele televisieserie, en zal zich meer op avontuur richten dan op het psychologische vlak, iets dat bij het eerste deel nogal werd bekritiseerd. Ook zal Hulk in deze film meer een held zijn. In een ander interview zei Arad dat Hulk er in deze film anders uit zal zien. Naast een andere grootte zal Hulk ook een andere kleur groen krijgen.

Regisseur van dienst is Louis Leterrier. Rhythm and Hues zal de computeranimatie maken. Bij de vorige film deed Industrial Light and Magic, het bedrijf van George Lucas, dit.

Bron: wikipedia

Website
http://incrediblehulk.marvel.com/

Lees ook: On Screen: Graphic Novels

28 Days Later

2008-04-14T08:52:00.000-07:00

"A Cracking Zombie style horror, with substance"

"A modern classic"

"An Existential Drama,with Horror woven in"

"One of the best European horror films of this decade"

"Lord of the Flies meets Outbreak"

Linkeroever

2008-04-14T08:15:00.000-07:00

Linkeroever (Left Bank)is een Vlaamse film, geregisseerd door Pieter Van Hees. De film ging op 20 maart in wereldpremière in Antwerpen en is ondertussen al verschenen in de Belgische bioscopen.
De thriller, met Matthias Schoenaerts (Any Way the Wind Blows) in de hoofdrol, en een debuterende verschijning van Eline Kuppens, vertelt het verhaal van Marie, een jonge, in zichzelf gekeerde atlete die samen met haar nieuw lief intrekt in een appartement op Linkeroever. Daar ontdekt ze dat de vorige huurster verdwenen is. Linkeroever, ooit gebouwd als droomstad wordt voor Marie steeds meer ervaren als een nachtmerrie.

"Deze film moet je zeker gaan kijken, ik heb hem in previsie gezien en hij is echt de moeite ... tot het laatste blijf je in spanning! Dus de boodschap: GAAN KIJKEN!"

Check zeker ook de website: http://www.linkeroeverthemovie.be/
Een keer iets anders dan de conventionele filmsite. Klik op experience en ga naar nr 51...Enjoy!

the Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

2008-03-13T09:50:00.000-07:00

Hieronder vindt u een interview met Andrew Dominick, regisseur van de prijswinnende epische western 'The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford'. Dominick praat over zijn samenwerking met Brad Pitt en vertelt waarom dit geen typische western is.

A Movie You Should See: Cloverfield

2008-02-19T16:00:00.000-08:00

Hier is ie dan, mijn bespreking van de film 'Cloverfield'. Beginnen doe ik door te verwijzen naar de geniale marketingcampagne die aan deze film vooraf ging. De teaser trailer was namelijk dé internet hype van het voorjaar. Daarin zagen we hoe een privé-feestje in New York verstoord wordt door een gigantische explosie, een oorverdovend gebulder waarna niet veel later het hoofd van het vrijheidsbeeld als een bowlingbal door de straten van New York slingerde. We zagen eveneens de naam JJ.Abrams opduiken (de uitvinder van de al even gehypte Amerikaanse serie ‘Lost’ en regisseur van de blockbuster 'Mission:Impossible III)
Er werden wereldwijd talloze websites opgestart, waarop de gebruikers speculeerden over de inhoud van deze film. Via mond-aan-mondreclame en een opeenstapeling van nieuwe filmpjes die steeds meer onthulden over de plot van het verhaal werd dit project door de Facebook/YouTube generatie uitgeroepen tot een heus event. Nu al wordt deze film door zowel critici als enthousiaste bezoekers tot cultklassieker gepromoveerd.

De plot zal u momenteel wellicht minder verrassend in de oren klinken. We zijn getuige van een desastreuze aanval op New York City. Dit keer geen grootschalige terroristische aanslag zoals we die gewoon zijn in het hedendaagse post- 9/11 tijdperk, maar wel een invasie van een immens en spuuglelijk monster, zeg maar de pisnijdige vrouwelijke versie van Godzilla. Het beest heeft maar 1 doel voor ogen, dat is de ganse bevolking van New York naar de verdoemenis helpen.
Maar wat nu te doen met al deze hoogstaande verwachtingen? Worden die wel ingelost? Wel, gedeeltelijk.

Dat de plot niet meteen geloofwaardig is en bovendien niet echt voor een meeslepende filmervaring zorgt, nemen we even terzijde. Wat wel vernieuwend is aan deze, wat ik noem een genrefilm, die past in het rijtje van de vele Japanse, maar ook Amerikaanse B-monsterfilms, is de frisse techniek die op het verhaal wordt losgelaten. Die speelt namelijk gretig in op de angstgevoelens van de Amerikaanse bevolking voor terreur en aanslagen.

Het hele apocalyptische gebeuren wordt met een handheld camera gefilmd, door het personage Hud, een amateur. (In het begin van de film krijgen we de mededeling dat deze opnames gevonden waren in wat vroeger Central Park heette.)

Dit alles zorgt ervoor dat we meer betrokken geraken bij het verhaal en de angstkreten ons haast in het gezicht worden geblazen. We zien immers alles vanuit het standpunt van de personages zelf, die rennen voor hun leven en ondertussen talloze obstakels uit de weg gaan.

Dat de camera niet altijd even stabiel wordt vastgehouden, en voortdurend schokkende bewegingen maakt, verhoogt het realisme en het ‘wij zijn er zelf bij’ gevoel, maar af en toe ook het gevoel dat onze pas gegeten maaltijd terug naar boven komt.
Een originele vondst, want na het zien van deze film had ik echt het gevoel dat ik iets revolutionair had gezien, iets vernieuwend.

Kortom, dit is een film die de cliché's van het genre gebruikt, om ze nadien op een verrassende maar eigenzinnige manier omver te werpen.

Cloverfield is dus eigenlijk een mengeling van ‘The Blair Witch Project’ (destijds ook een grote internethype), en typische Amerikaanse brol zoals we het kennen van Godzilla uit 1998.
De dreiging kon mij echter voor geen moment angst inboezemen. Een monster valtAmerika aan, hoe hilarisch. Gelukkig krijgen we het monster in de meeste shots maar gedeeltelijk in beeld (vaak zien we niet meer dan een staart en een stel schubben tussen torenhoge skyscrapers passeren) want dat zou het contrast tussen de vele ultrarealistische beelden en een nepmonster samengesteld uit pixels niet ten goede komen. De makers leken zich daar ook bewust van te zijn, want naar het einde toe krijgen we een shot te zien waarmee ze ons duidelijk willen maken dat het toch maar allemaal om te lachen was. Het geniale van deze blockbuster zit hem immers in de techniek.

Enkele andere minpunten zijn de soap-opera situaties waarin sommige personages verzeild geraken. Zo volgen we het hoofdpersonage op zijn zoektocht naar zijn in nood verkerende vriendin, die zich aan de andere kant van New York City bevindt, onder het puin van een wolkenkrabber die ieder moment ineen kan storten.

Op het einde vertelt de cameraman dat ze nu al zo'n 7 uur op de vlucht zijn, waarna je je als kijker natuurlijk afvraagt welke handheld camera een 7 uur durende batterij met zich meedraagt. Dit zijn maar enkele kleine opmerkingen die de algemene pret niet echt zullen bederven.

Wie de film bekijkt zal ongetwijfeld de vele maatschappelijke raakpunten in dit fictieverhaal herkennen. Want dit is ongetwijfeld actievertier van en door de YouTube generatie. Reality TV à la Temptation Island meets Godzilla. De vele paniekscènes en nieuwsberichten lijken haast rechtstreeks uit de actualiteit geplukt. De angst voor terreurorganisaties als Al Quaida en aanverwanten is duidelijk aanwezig, en de gebeurtenissen van 11 september zitten nog fris in het geheugen van de personages.

Al bij al is dit bullshit van de bovenste plank, goed voor een avondje vertier met een date en een zak popcorn. Maar het is wel goeie bullshit, en waar voor je geld. De typische rampenfilms die in de jaren ’90 in Hollywood verschenen (denk aan Godzilla, Independence Day en Deep Impact) , maar kort na 11 september even van het scherm verdwenen, lijken met deze film hun definitieve comeback gemaakt te hebben. Op zich niets speciaals, maar door het clevere gebruik van de realistische handheld camera techniek worden zowel het verhaal alsook de kijker van deze prent meegesleept naar een ander niveau. Bovendien heeft deze film een geweldig einde (maar ik verklap lekker niets), iets dat we niet gewoon zijn van de meeste hedendaagse blockbusters en waaruit nog maar eens blijkt dat de makers van Cloverfield de typische Hollywood conventies maar al te graag uit de weg gaan. Ik verliet de zaal dus met een zeker gevoel van tevredenheid.

Ga je dan toch kijken naar een blockbuster waarbij je je hersenen even op nul kan zetten, zonder achteraf het gevoel te hebben dat je je geld beter aan iets anders had besteed, ga dan naar het geslepen 'Cloverfield'..Een Movie You Should See!

3,5/5

German Expressionist Cinema & Making of Metropolis (1927)

2008-02-05T15:58:00.000-08:00

Op YouTube staat een uitstekende documentaire die begint bij de geboorte van de Duitse cinema, met beeldmateriaal uit hallicunante, expressionistische films als 'Das Kabinet Des Dr. Caligari (1920)' 'Nosferatu'(1922), en 'Das Testament des Mr. Mabuse' (1933).

Daarenboven krijgen we een exclusief verslag over het maken van de klassieke stille film 'Metropolis' uit 1927 - een van de allereerste grote science-fiction films, en voorloper van onder andere '2001: A Space Odyssey', 'Blade runner' en zowat alle hedendaagse science-fiction- met interviews met regisseur Fritz Lang, enkele cameralui, artiesten en andere medewerkers van de film. We zien aan de hand van origineel beeldmateriaal hoe de set van 'Metropolis' werd geconstrueerd en de technieken die gebruikt werden om de speciale effecten tot stand te brengen.

Hollywood herschreef de film en knipte hem uiteindelijk in stukken waardoor de originele uitgave niet meer bestaat. In deze documentaire proberen enkele researchers de stukjes van wat vermoedelijk enkele oorspronkelijke scènes zouden kunnen zijn, terug in elkaar te puzzelen. Een must-see voor cinefielen!

Bekijk hier de documentaire op youtube

Gratis film: (klik op de afbeelding om te film te bekijken!)

No Country For Old Men

2008-01-24T10:31:00.000-08:00

Deze film wordt nu al bestempeld als een 'instant classic', met een regie van Joel & Ethan Coen (de mannen van 'Blood Simple', 'Fargo' en 'Miller's Crossing') 'at the top of their power'. Uit de mond van elke filmkenner wordt deze prent uitgeroepen als grootste kandidaat om de oscars te winnen.
Volgens mij is deze film een absolute killer, Javier Bardem (die uitstekende acteur van het onvergetelijke en aangrijpende 'Mar Adentro') wordt overal geprezen als dé nieuwe slechterik die nu al, Hannibal Lecter gewijs, legendarisch is geworden. Klinkt veelbelovend!

Bekijk hier de trailer:

Kort segment van een interview met Javier Bardem:

Movie I Recently Saw: Eastern Promises

2008-01-24T04:30:00.000-08:00

Een paar jaar geleden kwam 'A Histroy Of Violence' uit, een uitstekend misdaaddrama, zij het voor de fans van David Cronenberg ietwat teleurstellend. Waar zijn al die ontploffende hoofden en uitgerukte vingernagels die we van hem gewoon zijn? De Canadese regisseur David Cronenberg staat al meer dan 30 jaar bekend als meester in de body-horror. Hij wist dat met 'The Fly' en 'Videodrome' onder andere te tonen. In The Fly bijvoorbeeld behandelde hij moleculaire transportatie. In Videodrome en Existenz vervagen de grenzen tussen het menselijk lichaam en de virtuele wereld.Expliciet, goor geweld stond centraal in zijn films. In 'A History of Violence' zagen we, akkoord, af en toe een gezicht in abstracte vormen aan flarden worden geschoten, maar daar bleef het ook bij. Daarom leek 'A Histroy of Violence' voor sommige van zijn fans ietwat te mainstream.

Met 'Eastern Promises' bewandelt Cronenberg opnieuw hetzelfde pad als zijn voorgaande film. Zij het dat 'History of Violence' na het bekijken van deze film slechts een opstapje bleek te zijn naar een veel diepgaander, met morele dilemma's doorspekt gangsterdrama, met de focus op de (wan)praktijken van de Russische maffia.

Wat we te zien krijgen is een fascinerend gangsterverhaal, zij het met ietwat anarchistische trekjes. Hier en daar wijkt Cronenberg af van de cliché's van het genre, wat de film eigen maakt aan Cronenberg's cinematografische stijl. Cronenberg bereikt met deze film een ietwat ander publiek dan de hardcore-horrorfanaten, maar lijkt ook deze laatste niet teleur te stellen.

De plot: Het verhaal begint wanneer een nauwelijks veertienjarig meisje een Londens ziekenhuis wordt binnengebracht. Ze is hoogzwanger, maar bloedt hevig. Vroedvrouw Anna (Naomi Watts) kan het kind redden, maar de moeder sterft. Met behulp van een in het Russisch geschreven dagboek probeert ze de familie van het meisje te vinden, en zo komt ze terecht bij Semyon (Armin Mueller-Stahl), de ogenschijnlijk minzame patriarch van een Russische familie. Surprise, surprise: Semyon staat eigenlijk aan het hoofd van een misdaadsyndicaat dat zich bezighoudt met mensenhandel. Hij wordt hierin bijgestaan door zijn totaal getikte zoon Kirill (Vincent Cassel gaat met zichtbaar plezier over de top) en chauffeur Nikolai (Viggo Mortensen), een zwijgzame badass die de vuile klusjes mag opknappen (hoe ontdooi je een bevroren lijk? Met een haardroger natuurlijk!).

Het verhaal speelt in een Oost-Europees milieu en Cronenberg wijst ons efficiënt op de kitsch die daar thuishoort. Bovendien verhoogt hij zo het realiteitsgehalte. Van glamour is in de buitenwijken van Londen weinig sprake en de regisseur drijft de identificatie zo ten top. Laten we bovendien niet vergeten dat hij zopas de geweldscène van het jaar heeft gefilmd. Bij Cronenberg zijn vecht- en moordscènes zo rauw-realistisch dat je niet anders kunt dan de ogen te sluiten.

De film opent met een killer van een moordscène. Een kapper schuift zijn licht gehandicapte handlanger een scheermes in handen, waarna deze de nek van de klant oversnijdt. Dit zien we in detail gebeuren en is dermate bijzonder rauw en gruwelijk. Cronenberg weet dus nog altijd hoe hij de kijker een trap in de maag moet bezorgen.

Het verhaal met Naomi Watts, en haar zoektocht naar de origines van een gevonden baby en haar overleden moeder, komt uiteindelijk samen met het verhaal van een maffiafamilie die te kampen krijgt met een meedogenloze afrekening.

Viggo Mortensen acteert overtreffelijk als de koele, emotieloze badass motherfucker, die ergens toch een zekere zachtheid en menselijkheid uitstraalt. In tegenstelling tot zijn collega, de door Vincent Cassel met plezier vertolkte psycho Kirill, waarschijnlijk het meest verderfelijke personage sinds Hannibal Lecter.

De Russische maffiabaas krijgt voor mijn part een Oscar. Zelden zo'n misleidend personage gezien: in zijn restaurant is hij de beminnelijke opa en meesterkok, na de uren verkracht hij minderjarige meisjes uit zijn eigenste prostitutienetwerk. Maar bij de andere personages loopt het soms grondig mis.

De beruchte badhuisscène in Eastern Promises deed me letterlijk dubbelplooien. Cronenberg verheerlijkt geweld niet zoals dat in Hollywood op een gratuite manier gebeurt. Integendeel. Het komt sporadisch aan bod en hij toont het zoals het is: één uithaal met een mes volstaat om een leven te beëindigen. Cronenberg stuurt je verbouwereerd naar huis. Met een gevoel van ondraaglijke kwetsbaarheid. Dodelijk gevaar kan elk moment toeslaan. Alle lof dus voor de regisseur.

Maar op een bepaald moment dacht ik dat de projectionist zich van reel vergiste: scènes worden abrupt afgebroken, verhaallijnen lopen verloren of leiden letterlijk en figuurlijk naar een dead end. Bovendien worden bepaalde handelingen te weinig gemotiveerd of ze zijn ronduit ongeloofwaardig. Dat is heel jammer, want Eastern Promises is waarschijnlijk, ondanks alle mankementen, de beste film die je op dit moment in de zalen kan zien.

Redenen om naar deze film te gaan kijken: de bloedstollende saunascène en de uitstekende acteerprestaties van Viggo Mortensen en Vincent Cassel. En, bovenal, een meeslepend verhaal.

4/5

R.I.P.

2008-01-23T11:56:00.000-08:00

Heath Ledger found dead in his apartment.

Cause: possibly a drug overdose, though no evidence has yet been found that he has killed himself.

Dit spijtige nieuws trof ons enkele dagen geleden. Een tragische zaak, want Heath Ledger, een jonge knaap van 28 jaar had het talent in zich om een gewaardeerde acteur te worden. Na enkele wansmakelijke rollen in 'The Patriot', '10 Things I Hate About You' en 'A Knight's Tale' maakte hij een overschakeling naar meer volwassen karakterrollen. Zo schitterde hij in het homo-epos 'Brokeback Mountain', aan de zijde van gelijkwaardig jong talent 'Jake Gyllenhaal'. Hij zal binnenkort te zien zijn als Bob Dylan in 'I'm Not There' en vertolkt 'The Joker' in de Batman-sequel 'The Dark Knight', twee films die we binnenkort mogen verwachten in de zalen, maar nu nog in pré productie zijn.

Interessant om te benaderen is het marketingaspect dat klaarblijkelijk met zijn dood gepaard gaat. Ledger's vertolking van 'The Joker' is momenteel de grootste publiciteitsstunt van 'The Dark Knight' (cfr. 'Why So Serious?!')
Vele Batman-fans kijken watertandend uit naar de terugkeer van The Joker, en het zou dé publiekstrekker van de film moeten worden. (Grote vraag: zal hij de legendarische vertolking van Jack Nicholson overtreffen?)

Helaas komt de film pas uit in juni en zit de marketingcampagne nog maar in zijn tweede fase. De reclame afdeling van Warner Brothers zal dus nog een lange weg moeten afleggen en Ledger's dood kan wel eens voor moeilijkheden zorgen.

De reden achter Ledger's dood is nog niet helemaal duidelijk, daar zijn de speurders zelf nog niet uit. Maar wat mij wel opvalt is het feit dat een overdosis drugs vaak aan de basis ligt van sterftes in de Amerikaanse idolencultuur, iets dat niemand nog lijkt erg lijkt te verbazen. Het is tegenwoordig de gewoonste zaak van de wereld om in de Amerikaanse film-en muziekbusiness ten onder te gaan aan overdoses. (reden: niet opgewassen zijn tegen de té hoge verwachtingen die de Amerikaanse samenleving aan jong talent oplegt, relationele problemen, of een combinatie van beiden?)

Lees ook: The Dark Knight en The Dark Knight HD Trailer

Cloverfield Monster

2008-01-23T08:07:00.000-08:00

Enkele fans hebben getracht een tekening te maken van het spuuglelijke monster uit de film 'Cloverfield', van producer JJ Abrams (Lost, MI:3).

Waarschuwing: dit is een spoiler!

Het beest/parasiet zou er ongeveer als volgt moeten uitzien:

On Screen: Graphic Novels

2008-01-22T13:09:00.000-08:00

De graphic novel is aan aan een grote opmars bezig naar het witte doek. Vroeger had je verfilmingen van romans, theaterstukken, musicals, die meestal live-action waren - dat wil zeggen met acteurs en actrices van vlees en bloed in een levensechte omgeving.
Daar lijkt nu stilaan verandering in te komen. De laatste jaren schieten filmbewerkingen van graphic novels als paddestoelen uit de grond.

Mede dankzij de modernste technische snufjes zijn filmmakers vandaag de dag in staat om niet alleen het verhaal van een graphic novel over te nemen, maar ook de sfeer en de animatie. Het gevoel krijgen dat je je middenin een levende graphic novel bevindt, dat is de trend die Robert Rodriguez heeft gezet met zijn verfilming van ‘Sin City’, de beroemde stripreeks van graphic novel icoon Frank Miller.
Recent zagen we nog een gelijkaardige film verschijnen, het brute ‘This is Spartaah!!’ epos ‘300’.

Volledig geanimeerd, of deels, in combinatie met live-actie. We zagen het eerder al in de nieuwe generatie ‘Star Wars’ films van George Lucas; echte acteurs hoeven het werk niet meer op te knappen. Het enige wat ze moeten doen is voor een ‘bluescreen’ staan en geloofwaardig inspelen op geanimeerde omgevingen. Al de rest wordt overgelaten aan de nerds van de ‘special effects’ afdeling.

Mijn grote bewondering voor het genre kan ik niet onder stoelen of banken schuiven. Graphic Novels spelen in op de verbeelding. Magische, neo-realistische omgevingen komen tot leven zoals je het nog nooit zag. Dat filmmakers vandaag de dag experimenteren met nieuwe technieken om deze strips tot leven te wekken kan ik alleen maar toejuichen. Petje af voor de digitale grandeur die uitgaat van '300', waarin Griekse legioenen en allerhande monsters met mekaar in de clinch liggen. Ook al zijn de verhalen niet bijster origineel, toch kan ik me moeiteloos in deze werelden verplaatsen, grotendeels de verdienste van een goed filmmaker, maar ook van de moderne uitvindingen op het gebied van special effects.

Lees ook: 3D: De nieuwe evolutie in cinema

Beknopt lijstje van graphic novel verfilmingen (klik op titel voor trailer of clip)

-Sin City
-300
-I Am Legend
-Wanted
-30 Days of Night
-Constantine
-Persepolis
-V for Vendetta
-Batman Begins
-Road to Perdition

Tot zesmaal angst in het donker: Peur du Noir

Niet alleen kinderen zijn bang voor het donker, ook volwassenen voelen zich vaak angstig in de duisternis! Je verbeelding neemt al snel een loopje met de werkelijkheid en voor je het weet zie je spoken en vreemde creaturen onder je bed of in de kast. Peur(s) du Noir of in het Engels Fear(s) of the Dark is een Franse animatiefilm die in de vorm van 6 kortverhalen op deze angstgevoelens inspeelt. De film is geheel thematisch in het zwart-wit en naar aloude traditie in 2D getekend. Onderstaande trailer geeft je alvast een sidderend voorsmaakje.

Animatie: Coca Cola met god

2008-01-17T14:31:00.001-08:00

Het succes van de commercial 'The Coca Cola Hapiness Factory' was weergaloos en liet de gemiddelde televisiekijker niet onberoerd. Bovendien is het een verbluffend staaltje visueel vernuft. Daarom is de sequel: The Hapiness Factory: The Movie klaar! De opzet van deze advertentiefilm is om je gedurende 3,5 minuten onder te dompelen in de wondere wereld van de Coca Cola verkoop-en distributiemachine.
Met andere woorden: ideaal om op zak te nemen voor je iPod of PSP.

Dit filmpje geeft je alvast een voorsmaakje!

Animatie: Welcome aboard 'the Ark'

2008-01-17T14:15:00.000-08:00

Een onbekend virus roeit haast de gehele menselijke bevolking uit. Bewust van de ware aard van deze ramp, ontsnappen enkele overlevenden naar de zee. In grote schepen varen ze uit, op zoek naar onbewoonde landen. Alzo begint de exodus, geleid door 1 man...

De kortfilm The Ark neemt je mee naar een donkere wereld waar angst voor het virus domineert. Je voelt de spanning, en in de trailer hieronder kan je een stuk bekijken van de uitstekende animatie. Grzegorz Jonkajtys en Marcin Kobylecki, de bedenkers van The Ark wisten tal van grote prijzen in de wacht te slepen. Pas nog wonnen ze een award Best of Show at the Siggraph festival. Wie weet, misschien ontvangen ze een nominatie voor beste geanimeerde kortfilm, tijdens de 80ste editie van The Academy Awards.

Bron: Fantasia animatie blog

Animatie: 'Fly Me To The Moon' Trailer

2008-01-17T09:04:00.000-08:00

Op de uitstekende Nederlandse blog: animatie.blog.nl viel mijn kritisch oog vrijwel ogenblikkelijk op deze interessante post:

Op de officiele website van Fly Me to the Moon kan je sinds kort een nieuwe trailer (let op: lange laadtijd) van deze Belgische 3D animatiefilm bekijken. Het filmpje bevat een reeks oude beelden gecombineerd met wat nieuw materiaal. Hoewel de film officieel pas op 30 januari uitkomt in de Belgische zalen, vindt deze zondag om 14u45 de wereldpremière plaats in Utopolis Mechelen en Turnhout. Helaas draait men enkel de Vlaams gedubde versie met de stemmen van Britt Vanderborcht, Govert Deploigne, Herbert Bruynseels, Walter Baele, Muriel Bats, Jef Desmedts, Sven De Ridder, Mieke Laureys, Mieke Bouve en Vic De Wachter.
Er is nog geen Nederlandse releasedatum bekend en ik vrees dat het nog enkele maanden kan duren, gezien Fly Me to the Moon in Amerika pas in augustus te zien is. Allen de grens over dus!

Allereerste 3D langspeelfilm Fly Me to the Moon is de allereerste computeranimatiefilm ter wereld die exclusief in 3D gecreëerd en gedistribueerd wordt. De film is een productie van het Belgische bedrijf nWave, dat bekend staat om zijn 3D creaties. Fly Me to the Moon is hun eerste langspeelfilm. De regie is in handen van Ben Stassen en het script is geschreven door Domonic Paris van Illuminata Pictures.

Vliegen naar de maan? Drie jonge vliegjes schrijven geschiedenis door als eerste van hun soort (weliswaar als verstekeling) naar de maan te vliegen. Samen met Buzz Aldrin, Neil Armstrong en Michael Collins gaan ze aan boord van de Apollo 11 een ongekend avontuur tegemoet in het jaar 1969.

Eerste trailer Fly Me to the Moon:

Bron: animatie.blog.nl

Blockbuster Alert

2008-01-17T08:47:00.000-08:00

Enkele titels om naar uit te kijken (klik op de afbeeldingen voor High Definition trailers):

Paranoid Park

2008-01-17T08:27:00.000-08:00

Trailer van de nieuwe Gus Van Sant film staat vanaf nu online!

De regisseur begeeft zich in 'Paranoid Park' opnieuw naar de van razende hormonen gongende gangen van de middelbare school, zoals in zijn vorige topper 'Elephant'.

http://www.paranoidpark.co.uk/

Paranoid Park' is een nauwgezette observatie van de pubercultuur, die soms, ondanks het sombere verhaal, zelfs erg grappig weet te worden (na hun eerste vrijpartij belt Alex z'n vriendinnetje ogenblikkelijk een vriendin op met de mededeling: "We totally did it!"). Van Sant lijkt die jongeren en hun wereldje te kennen, en hij oordeelt nooit. Hij begeeft zich op hetzelfde terrein waar Larry Clark zijn hele oeuvre bij elkaar heeft gefilmd, maar waar Clark enkel deprimerende vuiligheid vindt, vindt Van Sant poëzie. Waar Clark nihilisme aan de dag legt, toont Van Sant compassie. Structureel gewaagd, inhoudelijk rijk en vormelijk om duimen en vingers bij af te likken. Een must-see.

Bron: Digg.be

The Dark Knight

2008-01-07T06:30:00.000-08:00

De eerste 5 minuten van de film, de openingsscène waarin een bankoverval plaatsvindt en de nieuwe Joker geïntroduceerd wordt, was eerder te zien op Youtube. Een fanatiekeling had de beelden, god weet hoe, met zijn amateurcamera kunnen
opnemen en ze vervolgens verspreid op het internet. Maar Warner Brothers sloeg genadeloos terug, door de beelden van het internet te bannen op grond van schendingen van het auteursrecht. Spijtig!
Lees ook: The Dark Knight HD Trailer

Bekijk ook de twee onderstaande Youtube-filmpjes. Het eerste is een nogal hilarische, waarschijnlijk door fans ontworpen parodie op de nieuwe 'Dark Knight' trailer. Het tweede een blik achter de schermen van de aangekondigde film.

The Dark Knight 1966 Style:

Batman The Dark Knight - Today Show feature (11/30/07)

Movies I Recently Watched

2008-01-07T05:00:00.000-08:00

Traffic: Gestyleerde, opwindende thriller over The War On Drugs, van regisseur Steven Soderbergh (Out of Sight, Erin Brokovich)

-It Came From beneath The Sea (1955): Een van de allereerste rampenfilms, waarin een gigantische octopus de superieure zeemacht van het Amerikaanse leger bedreigd en daarna ook de burgers van San Fransisco aanvalt. Een charmante, zij het gedateerde B-film, waarin de gloednieuwe ‘Motion Capture’ techniek, door special effects icoon Ray Harryhausen, in volle glorie gehanteerd wordt om het gigantische zeemonster “geloofwaardig” in beeld te brengen.

Fragment: zeemonster valt de stad aan!

Meer weten over Ray Harryhausen, tovenaar van het witte doek?
Link: http://www.filmsalon.be/rayharryhausen.html

Lights, Camera, Action!

2007-12-29T09:58:00.000-08:00

Universal Studios Florida: The Magic of Movies

Een exclusieve blik achter de schermen van een van de grootste filmstudio's in Hollywood waar talloze kaskrakers werden geproduceerd. Universal Studios florida werd in het jaar 1990 omgetoverd tot een befaamd pretpark voor jong en oud.

Deze 'old fashioned' documentaire is een souvenir van Universal Studios Florida. Een ode aan de blockbuster, een 'kitcherige' must-see.

The Magic of Movies: Part 1

The Magic of Movies: Part 2

The Magic of Movies: Part 3

The Magic of Movies: Part 4

The Magic of Movies: Part 5

The Magic of Movies: Part 6

The Magic of Movies: Part 7

The Magic of Movies: Part 8

The Magic of Movies: Part 9

The Dark Knight HD Trailer

2007-12-23T09:35:00.000-08:00

Opnieuw een trailer om 'u' tegen te zeggen. De sequel van de veelgeprezen Batman Begins is op komst en de beelden die we in deze 2 minuten durende teaser-trailer te zien krijgen vegen meteen alle 'Spiderman' en 'Ghost Rider' digitale rootzooi van de vloer!

Klik hier voor de Trailer

4 redenen om naar deze film uit te kijken:

1. Christopher Nolan, de man die ook 'Memento', 'The Prestige' en 'Batman Begins' op zijn palmares heeft staan, kruipt opnieuw achter de regisseurstoel. Die wist eerder al het Batman verhaal op geslaagde manier nieuw leven in te blazen. Hij mag zijn unieke visuele stijl bij deze nog eens opnieuw op het publiek loslaten.

2. The Joker is back! En aan zijn verschijning in de trailer te zien, wordt dit een knaller van een come-back.

3. Batman mag in een nieuw voertuig door de donkere straten van Gotham City rondrazen. Naast de knappe heruitvinding van de Batmobiel in 'Batman Begins', oogt ook de nieuwe Bat-moto a.k.a. de Bat-Pod, bijzonder cool en spectaculair.

4. 'The Dark Knight' is gebaseerd op de graphic novel van 'Frank Miller', overigens ook de tekenaar van '300' en 'Sin City'. Die werden tot voor kort allebei op een originele manier verfilmd.

Baby Gollum?

2007-12-07T02:41:00.001-08:00

Upcoming Movies: Funny Games & Rambo

2007-12-05T04:36:00.000-08:00

Momenteel ben ik druk bezig met school, waardoor het nog even kan duren voor de topics 'Controversial Movies' en 'Cut To The Chase Part 2' afgerond zullen zijn.
Om deze blog nog levendig te houden, zal ik ondertussen wat trailers posten van aangekondigde films die je zeker niet mag missen!

Ten eerste staat de trailer van de remake van 'Funny Games', een spannende en controversiële thriller uit 1993, geregisseerd door Michael Haneke (Caché, La Pianiste) online. De remake heeft tegen alle verwachtingen in dezelfde titel. Bovendien kruipt Michael Haneke er opnieuw voor in de regisseurstoel, wat toch wel ongewoon is bij remakes.
Tot de cast behoren onder andere: Naomi Watts (King Kong, Mulholland Drive), Brady Corbet (24) en Tim Roth (Pulp Fiction, Reservoir Dogs).

Benieuwd of het gewoon een vernieuwde versie gaat zijn van Haneke's controversiële film uit 1993, of dat hij er ook effectief iets nieuws aan toegevoegd heeft. Met een regisseur als Haneke achter de camera mag je je in ieder geval verwachten aan het betere, meer kunstzinnige werk in Hollywood. De oude film heb ik nog niet gezien. Ik heb er enkel zeer positieve commentaren van gehoord. Ik ben fan van Haneke's andere werken 'La Pianiste' en 'Caché', dus 'Funny Games' hoort volgens mij perfect in dat rijtje thuis. Beide films, het origineel, en de remake, staan al op mijn verlanglijste "Movies i'd like to see before I die!"

Je kan hier ook nog genieten van de trailer van het allernieuwste Stallone-vehikel, waarin Silvester opnieuw in de huid kruipt van Rambo, je kent hem wel.

Binnenkort op deze blog!

2007-11-29T03:13:00.000-08:00

Controversial Movies:

Gevoelige bezoekers raad ik aan om voor een keer naar iets anders te gaan surfen. Want wat binnenkort op deze blog verschijnt is niet voor mensen met een zwakke maag.

Ik kom af met fragmenten en besprekingen van de meest controversiele, brutale, harde, shoquerende en bovenal gruwelijke films van de afgelopen decennia.

Thee Be Warned!

Cut To The Chase Part 2:

Daarenboven is het langverwachte tweede deel van de top tien van allerbeste auto-achtervolgingen uit de filmgeschiedenis op komst. Nummer 9 ga ik voor jullie bespreken en het is nu aan jullie om te raden welke film dat zou kunnen zijn. Fasten Your Seatbelts!

Het eerste deel kan je hier opnieuw bekijken: Cut to the Chase Part 1